De vreugde van geld uitgeven (Chiara Sahin – gastschrijver)

In een sterk veranderende wereld wordt ons vaak de keus gesteld of we meebewegen met het nieuwe of juist vasthouden aan oude gewoonten en kennis. Het is een zoektocht naar herkenning en zingeving.

Fortnite

Een luide juichkreet klinkt vanuit de woonkamer. Mijn zoon komt dansend de keuken binnen lopen.
“Ik heb alweer een Victory Royal gehaald, mama!”
Blij en trots kijkt mijn elfjarige zoon mij aan.

Sinds een paar maanden is hij samen met zijn vrienden fervent Fortnite aan het spelen. Net als andere ouders zijn we niet aan discussies ontkomen over speeltijden, speelduur en het aanschaffen van talloze digitale parafernalia, zoals skins, dansjes en wapens.

Het kostte me een paar weken om me eigen te maken in de nieuwe termen, spelregels en vakjargon. Een hele nieuwe wereld gaat voor me open. Een aantal kanalen op Youtube is gericht op het ontrafelen van de geheimen van het spel. Dus naast het spelen en bespreken van Fortnite wordt door de jongens ook druk geappt en gesproken over de films op Youtube. Ik kan er niet aan ontkomen dat het spel mij een enigszins hijgerig hamstergevoel geeft: je blijft maar rondrennen en het is nooit klaar.

No-Skinner

De hele discussie over het aanschaffen van de digitale parafernalia begint met zijn verdriet toen hij op school werd uitgemaakt voor ‘no-skinner’. Hij had geen kleurig fantasiepak waarmee hij zijn karakter kon aankleden. Zijn vrienden hadden dat allemaal wel. Het woord ‘no-skinner’ wordt als een soort scheldwoord gebruikt: je hoort er niet echt bij. Nou ben ik er geen voorstander van dat kinderen leren dat ze kleding of andere uiterlijkheden, zoals piercings of tatoeages, nodig hebben om gewaardeerd te worden. Waar is immers het einde? Na een goed gesprek bleef het een tijdje stil.

(Afbeelding van TheXomil op Pixabay)

Weerstand

Toen kwam mijn zoon er weer op terug. Hij wilde deze keer geen skin kopen, maar een battle pass, een soort paspoort om te kunnen spelen. Ik begreep dat deze discussie niet zou ophouden. Het aanschaffen van digitale parafernalia roept bij mij weerstand op. Een e-book aanschaffen daar kan ik me nog iets bij voorstellen. Dat lijkt toch heel veel op een gewoon tastbaar boek. Maar zoiets ontastbaars – en in mijn ogen onzinnigs – als een digitaal dansje, waarom zou iemand daar geld voor betalen? Sterker nog: op bepaalde markten is er kennelijk ook een drukke handel ontstaan in bijzondere, schaarse skins. Mijn zoon – ondernemer in wording – beweert dat je er ook nog grof geld aan kunt verdienen. Mijn eerste neiging was om hem te verbieden daar zijn zakgeld aan uit te geven. Natuurlijk protesteerde mijn zoon hevig tegen het verbod, haalde een berglading aan argumenten naar voren om het verbod op te heffen en vond het allemaal heel erg oneerlijk….

Zakgeld en stripboeken

Zijn protest zet me aan het denken. We hebben enkele duidelijke regels gesteld over het uitgeven van zijn zakgeld: het is bedoeld om te leren geld uit te geven en om te wennen aan de volatile waarde van geld, er mag niet meer uitgegeven worden dan er is, cadeautjes voor vriendjes worden ervan betaald, er wordt geen snoep van gekocht en er wordt verplicht een deel gespaard. Tot nu toe heeft hij zich daar keurig aan gehouden. Hij koopt af en toe een stripboek. Hij heeft nog nooit iets gekocht wat in mijn ogen onzinnig is. We hebben ook geen regels afgesproken over het uitgeven van geld aan in mijn ogen onzinnige uitgaven. Dus welke argumenten heb ik om hem te verbieden zijn zakgeld aan Fortnite parafernalia uit te geven?

Oude wijn in nieuwe zakken

De een koopt zestig paar schoenen, een ander gaat naar het café voor ontspanning en een derde heeft een verzameling kunstvliegjes. Allemaal niet mijn ding, maar dat moet ieder voor zich weten toch? Er zijn genoeg mensen die niet warm lopen voor mijn hobby’s.  Ik ben erg voorstander van het adagium “Leven en laten leven.” Mijn zoon speelt Fortnite voor zijn ontspanning. Het verbindt hem met zijn vrienden in een wereld die zijn toekomst is. Een toekomst waarin hij straks welllicht op dezelfde manier invulling geeft aan zijn werk: met de headset overleggen over de strategie en de oplevering van projecten, terwijl er wordt samengewerkt tussen mensen die woonachtig en werkzaam zijn in Singapore, Sillicon Valey, Tokio en Amsterdam.

Mijn opgroeien in een digiloze wereld heeft mijn normen over een zinvolle wereld en dus ook zinvolle uitgaven gekleurd. Ik moet erg denken aan mijn opa. Zijn wereld veranderde toen de stoomtrein kwam en paard en wagen verdwenen. De wereld van mijn ouders veranderde toen de radio, wasmachine en telefoon kwamen. Het waren ingrijpende veranderingen geweest in pakweg honderd jaar tijd. Mijn opa zei altijd:
“Alles gaat voorbij, het is een fase. De kunst van het leven is om mee te bewegen met een veranderende wereld zonder jezelf kwijt te raken.”

(Afbeelding van Janrye op Pixabay)

De vreugde van een Skin

Goede argumenten voor mijn verbod kan ik niet vinden. Bij nader inzien denk ik dat het misschien zelfs wel goed zou zijn als hij zijn zakgeld uitgeeft aan een battle pass, skin of dansje: een ervaring rijker past precies bij het doel van het zakgeld. Dus zoek ik samen met mijn zoon een skin uit en mag ik smaken hoe het voelt om daarvoor geld uit te geven. Hij straalt en kan trots aan zijn vrienden laten zien welke skin hij heeft gekocht. Ik straal ook. Niet omdat ik plezier heb van de skin, maar omdat ik vol verwondering en vreugde naar mijn zoon kijk en meestraal met zijn geluk.

© Chiara Sahin, 1 maart 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

, ,

2 reacties voor De vreugde van geld uitgeven (Chiara Sahin – gastschrijver)

  1. Jolanda Verburg 02/03/2019 op 16:48 #

    Hallo Chiara,
    Als moeder van twee oudere pubers is je column heel herkenbaar.
    Goede beslissing om hem iets onzinnigs te laten kopen. Ik herken je afwegingen.
    De jeugd van tegenwoordig leeft in een andere dimensie waarin zij hun ruimte moeten vinden en waar wij ook weer iets van leren.
    Hartelijke groet,
    Jolanda Verburg

    • Chiara 03/03/2019 op 14:48 #

      Dank je Jolanda, altijd fijn om te weten dat wij niet alleen staan :-), Chiara

Geef een reactie