De vierde blokkade voor vrede: de angst voor god (of de leegte) (Geert Klein Bruinink)

Geert 01

De vierde en laatste blokkade voor vrede is de angst voor God. God is eigenlijk onmogelijk te omschrijven en toch zijn we er bang voor. Waar zijn we dan toch zo bang voor? Als je de angst hiervoor kunt laten varen zul je meestromen met de rivier van het leven.

De vierde blokkade voor vrede wordt de angst voor God genoemd en ik noem hem ook vaak de angst voor de leegte. God is een naam, evenals de leegte. God wordt vaker geassocieerd met een persoon, maar ik zie God zeker niet als een persoon. Als ik het moet beschrijven kan ik geen woorden vinden, dan word ik stil. In de stilte kan God gevonden worden. Gevonden is eigenlijk niet het juiste woord, in de stilte wordt God herinnerd. In de stilte verwonder ik me en daar kom ik werkelijk tot rust. Eigenlijk is dat ook niet volledig en kun je beter zeggen: God Is.

Weerstand tegen het woord ‘God’

Omdat het woord ‘God’ vaak voorkomt in Een Cursus in Wonderen is er veel weerstand tegen dit boekwerk. Er is een grote afkeer tegen het woord ‘God’. Op de een of andere manier wekt dit woord angst op.

Leegte is wellicht een beter woord voor ‘God’. Daar komt alles uit voort en van daaruit is alles mogelijk. Het is als een schilderdoek dat leeg is en beschilderd kan worden.

Geert c5-1a emptiness

Deze blokkade is het lastigste omdat we in feite alles moeten opgeven en dat vinden we moeilijk. We houden zo graag vast aan allerlei overtuigingen. Wie zijn wij zonder overtuigingen? Wat blijft er over? Een leeg doek? Het schilderen van het doek zou je kunnen zien als een droom. Je droomt over leven en elke keer dat je vergeet dat je droomt identificeer je je met het schilderij. Het lichaam is vaak de centrale figuur in het schilderij en daar identificeren we ons het meeste mee. Onze angst om alle overtuigingen te verliezen is groot en dat is feitelijke angst om je een ego te verliezen.

Een Cursus zegt ook: “Je bent niet banger voor de dood dan voor het ego, dat is een uitverkoren vriend”. Dat wil zeggen dat we even bang zijn voor de dood als voor de dood van het ego. Als je aan de dood komt, dan kom je aan het ego. Het ego is jezelf identificeren met de overtuigingen wie je denkt dat je bent inclusief de gedachte dat je dood kunt gaan. Je bent dus eigenlijk bang voor je overtuigingen.

Het loslaten van de identificatie is het oplossen van angst

Elke blokkade kan pas verdwijnen als je de identificatie ermee loslaat. De identificatie met de beelden op het schilderij zorgt ervoor dat we moeilijk kunnen veranderen. Soms maken we het doek een beetje leeg, maar schilderen het net zo snel weer vol. Dat kan ook eigenlijk niet anders, maar wellicht is dat een identificatie van mij. Mijn identificaties zijn minder dan ooit, maar elke dag zit ik er toch helemaal vol mee. Het zijn beelden en gevoelens die ik onbewust creëer en denk dat ze waar zijn. De gedachten waarvan ik denk dat ze waar zijn, zijn mijn identificaties met het schilderij. Ik oefen om elke dag weer te realiseren dat ik altijd terug kan gaan naar de leegte waarin ik de beelden die ik met me meedraag loslaat. Elke dag heb ik vele momenten dat ik dat totaal vergeet. Dan vereenzelvig ik me  immers weer met het lichaam, de angst voor de dood. Zolang ik angst heb voor het lege doek, heb ik angst voor God.

Je kunt dan alles omarmen en de angst is weg en er is vrede. Ik zie het leven ook steeds meer als het maken van het schilderij waar ik elke dag opnieuw aan kan beginnen. Ik realiseer me op het moment dat ik het verhaal maak en het doek beschilder dat ik de co-creator van God ben. Ik mag dan ook alles wat ik schilder omarmen.

Wees als kinderen

Jezus zei: “Wees als kinderen.” Dit kun je in deze context vertalen naar: heb geen angst en elke dag kun je helemaal opnieuw beginnen met je schilderij, zoals kinderen net zo makkelijk het zandkasteel weer afbreken als ze het hebben opgebouwd.

Tenslotte realiseer ik me dat het woord ‘God’ door vele andere woorden kan worden vervangen, zoals, liefde, universum, de bron en de leegte. Dit woord zal echter nooit in woorden uit kunnen drukken wat het werkelijk is en wat wij ook zijn. Het is dan ook wonderlijk, dat we daar bang voor zijn.

Als je de bijbel-uitspraak “God schiep ons naar zijn evenbeeld” vertaalt naar het lege doek of de leegte, dan geeft het alleen maar verwondering. Angst is dan niet meer nodig en we keren weer terug naar een staat van Zijn, waarin we leeg kunnen zijn van beelden over onszelf en over de werkelijkheid waarin we leven.

© Geert Klein Bruinink, 1 maart 2017

Tip:

Onder deze tekst kun je via ‘View all posts’ alle voorgaande columns van Geert bekijken.

Nog geen reacties.

Geef een reactie