De natuur is grillig (Jolanda Verburg)

Sinds 2003 woon ik op het platteland. Iedere dag word ik ondergedompeld in de nukken en grillen van de natuur. Geen enkel seizoen is hetzelfde. Toch zie ik een patroon en moet constateren dat het klimaat blijvend aan het veranderen is.

In de loop der jaren hebben wij al heel wat maatregelen moeten nemen om ons tegen de veranderende weersinvloeden te beschermen. Wonend in het rivierengebied is vooral het water een mogelijk gevaar. Dit voorjaar zijn de rivierdijken wederom verstevigd. Zelf hebben wij vanwege de extreme hoeveelheid regenval de waterafvoer rondom ons huis en schuur moeten vergroten. Bij extreme regenval spoelde de tuin weg, stond onze kelder blank en kwam het water via het toilet het huis binnen. Van heel nabij ervaren wij dat het weer steeds extremer wordt.

Plaagdieren

Vorig jaar, net voordat ik naar België zou afrijzen voor een 10-daags retraite, ontdekte ik dat de beruchte buxusmot ook in mijn buxus haar eitjes had gelegd. Een regelrechte ramp. Ik heb namelijk niet slechts een enkel struikje, maar minstens 30 meter. En ook nog eens eigenhandig opgekweekt in ruim 20 jaar tijd.

Ik had nog net tijd om een rupsenbestrijdingsmiddeltje te kopen. “Is het biologisch verantwoord?” vroeg ik de winkelier. “Ja, hoor,” zei ze, wijzend op het labeltje ‘Bio’. Mijn zoon zou wel even de buxus besproeien met het middel. “Mam, ik geloof niet dat het zo verantwoord is,” zei hij even later, “alle insecten die de nevel passeren vallen gelijk dood neer!” Weer een illusie armer. De enige natuurlijke bestrijding is het handmatig weghalen van de rupsen. Twee van de vier buxusbollen in pot hebben het niet overleefd.

Geen slak te bekennen

Dit voorjaar ontdekte ik weer rupsen in de buxus. Je let even niet op en in 2 dagen is je buxus kaal. Het werd de laatste twee buxusbollen fataal. Voor de overige hagen was ik er op tijd bij dus wist ik totale vernietiging af te wenden. Maar de dag voordat wij op vakantie zouden gaan ontdekte ik weer rupsen in de buxus en moest constateren dat er nog een voortplantingsronde aan zat te komen. Nu had ik geen tijd meer om 30 meter buxus te controleren. De aanblik na de vakantie laat zich raden.

De belangrijkste activiteit in de moestuin de afgelopen jaren was het rapen van slakken. Twee jaar geleden werd nog 75% van de pompoenoogst vernietigd door de vraatzucht van de slak. Ieder jaar lijkt de hoeveelheid allesvernietigende slakken te verdubbelen. Dit jaar echter is het anders. Slakken houden niet van droog en warm weer. Dus om met Johan Cruijff te spreken: “Ieder nadeel heb ze voordeel”.

Eikenprocessierups

Twee weken voor onze vakantie sta ik heel ‘zen’ de pompoenen te besproeien als mijn oog valt op de bladeren van de eikenboom naast de moestuin. Wel alle drommels, dat lijkt wel rupsenvraat! Ik onderzoek een tweede boom een eindje verderop en ook daar opgegeten blaadjes. Alleen het hart van het blad staat er nog waardoor het omkrult alsof het een feestje is, gelijk de buxus. Samen met mijn man ga ik op onderzoek en we ontdekken een bol in de oksel van de eik. Het blijkt inderdaad te gaan om de befaamde eikenprocessierups.

Waar houdt het op?

Hoeveel ik ook houd en geniet van de natuur en vooral van ons landschap, ergernis is er ook. Zeker nu ik terugkom van vakantie en door de extreme droogte en hitte van ca. 38°C de tuin en het landschap wel een slagveld lijken. En ik ben maar één weekje weggeweest! “Waar is het einde?” vraag ik mij vertwijfeld af.

Natuurlijk weet ik dat deze weersomstandigheden niet maatgevend zijn, maar dat er iets structureels aan het veranderen is, dat is mij wel duidelijk. Al jaren worden weerrecords gebroken en steeds meer plagen teisteren de natuur en de mens. Worden wij nu eindelijk eens wakker in het besef dat menselijk handelen moet veranderen om te kunnen overleven?

© Jolanda Verburg, 1 augustus 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

, , , , ,

2 reacties voor De natuur is grillig (Jolanda Verburg)

  1. Jolanda Verburg 03/08/2018 op 09:03 #

    Ha Lenie,
    Tot die conclusie zijn wij ook gekomen. Volgend jaar blijven wij thuis!
    Jij nog veel mooie vergezichten gewenst op je reis.
    Liefs, Jolanda

  2. Lenie van Schie 02/08/2018 op 23:58 #

    Jolanda, het is intens. Ik kijk naar een klein stukje tuin, nu nog via de foto’s, want ik ben nog niet thuis, maar ik vrees het ergste….
    Sterkte, sterkte en het lijkt erop dat vakantie met zo’n land alleen mogelijk is in de winter…..

    lieve groet, lenie

Geef een reactie