De moeder van Cato (Jolanda Verburg)

De natuur ontwaakt uit haar winterslaap. Het is voorjaar, tijd voor nieuw leven. Soms gaat dat niet vanzelf en moeten we de natuur een handje helpen.

Ik ben weer moeder.
Vol verwondering kijk ik naar mijn kind.
Klein en teder met een donzig pluizenbosje
En oren die wapperen in de wind.

Een survivor is het,
De wil om te overleven is groter
Dan de weerstand van moeder
Schreeuwen doet ze: kijk, zie je mij, ik ben er!

Haar moeder vindt haar maar een schreeuwerd,
Een scharminkel met hangende oren,
Gelijk een konijn,
Het kon haar niet bekoren.

Dan de natuur maar een handje helpen.
Voor het kleintje haar belang
Om te dwingen zelf te voeden
Een week lang moeder in de tang.

De eerste melk is binnen.
Tot het echt niet langer gaat.
Om vol ergernis en teleurstelling in te zien
Dat de natuur zich niet dwingen laat.

Dan maar aan de fles.
Opnieuw strijd en drang als resultaat
Met als enige besef
Dat het iedere dag wat beter gaat.

Als dan het nieuwe hechten is gelukt
En het flesje is gewend
Komt het volgende dilemma
Dat ik tot moeder ben erkend.

De volgende fase dient zich aan
Het moment om het kind weer los te laten.
Zal ze het redden in haar eentje in de boze buitenwereld?
Heimelijk houd ik haar in de gaten.

De blijdschap is groot als wij elkaar weer zien
Na een tijdje helemaal vrij.
Het gaat goed zo in haar eentje
Gevoel van trots bij allebei.

Loslaten, iedere dag een stukje meer
Tot ze volledig is gewend
Opgenomen in de bescherming van de kudde
En zelfs door haar moeder wordt herkend.

Als ze zich kan redden
In haar nieuwe bestaan
Dan heb ik, de natuur wat geholpen,
Aan mijn moederlijke plicht voldaan.

Heel even was ik de moeder van Cato.

© Jolanda Verburg, 1 april 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

,

4 reacties voor De moeder van Cato (Jolanda Verburg)

  1. Geert 05/04/2019 op 22:34 #

    De lente levend gehouden. Mooi!

    • Jolanda Verburg 10/04/2019 op 16:10 #

      Ja zo kan je dat zeggen, Geert.
      Leuk dat je dat opmerkt.

  2. Lenie van Schie 02/04/2019 op 17:42 #

    Wat lief….. Cato ziet er goed uit!!
    lenie

    • Jolanda Verburg 10/04/2019 op 16:12 #

      Heel lief, inderdaad.
      Het is net een hondje, zodra ik mij in de wei vertoon hobbelt ze achter mij aan.

Geef een reactie