De liefde van mijn leven (Dirk Oegema)

Over leven en dood, daar zou ik het over moeten hebben in deze columns. Dat is mijn opdracht vanaf het eerste begin. Maar ondertussen gaat het stiekem over de liefde van mijn leven. Mijn leven van de liefde. Over wat ik niet weet. Niet zal weten, niet kan weten.

Daar leef ik mee, zoals elk mens op haar of zijn manier dat doet. Dat niet weten is nergens zo voelbaar als dichtbij de dood. Dood is dood. Elke volgende vraag komt als een echo terug. Natuurlijk zijn er veel verhalen, en veel mensen, die het tegendeel beweren. Maar ik voel vooral dat we iets niet begrijpen. Niet bevatten als we oog in oog staan met de dood. Dat trekt me meer aan dan welk begrijpen dan ook. Mijn weten is een maatje kleiner dan de dood. Punt. Het is ook kleiner dan het leven. Ik weet niet wat er gebeurt in de dood, maar ik weet even weinig over waar ik vandaan kom. In geboren ben. Ik lijk geboren uit hetzelfde niets.

Dat trekt me aan. Trekt me het leven in, ook de dood doet dat. Maakt me helder. Het is de plek waar ik wakker word. Deze plek is verbonden met de liefde van mijn leven. Het is op een onbegrijpelijk simpele manier de liefde voor niets. Het is mijn zoon, die weg is. De plek waar alles, al mijn begrijpen en weten, kraakt in zijn voegen. Maar die liefde voor niet weten, voor niets weten, was er al veel eerder. Niet verbonden met dood, maar met de liefde zelf. Het is een soort wakker worden in het leven zelf. In door alles heen vallen, door elke ervaring heen vallen, en helder zien dat ik het niet weet en misgrijp met mijn denkapparaat. En blijf kijken, zien. Ervaren. Gedragen word door wat er is zonder dat ik het begrijp. Genomen word. Het leven is dichtbij. Een eindje verderop, aan de zijlijn, wacht het begrijpen.

© Dirk Oegema, 1 november 2021

, , ,

Reacties gesloten.