De levenskunst van alle dag (Annerieke van Wijhe)

Meestal zit ik vol ideeën. Soms wil ik zo graag dat deze ideeën vorm krijgen dat ik in mijn enthousiasme mezelf voorbij loop. Zo ook met mijn plan om deze columns te gebruiken om in romanvorm het enneagram te beschrijven. Ik ontdekte in de afgelopen maanden dat het een te groot project is, niet zo passend voor deze columns. Ik neem geen afscheid van Myrthe, het schrijven aan haar verhaal gaat door. Als ik zover ben zal ik dat jullie laten weten. In mijn columns hier wil ik jullie vanaf nu meenemen naar levenslessen van alledag. Daar kan Myrthe ook veel van opsteken.

Annerieke - roodborstje in de sneeuw

Oud en nieuw

Het is een patroon. In eerste instantie merk ik blokkades niet echt op, ik veeg ze weg en ga nog harder werken tot er een punt komt waarop dit echt niet meer kan. Pas dan lukt het me om me open te stellen ‘voor wat in de weg zit’ en om in te zien wat het me nu eigenlijk wil vertellen.

Zo was ik met oud-en-nieuw bij vrienden en bespraken we onze intenties voor het komende jaar. We hadden er zin in. Het was tijd voor nieuwe energie en ieder had zijn eigen plannen. Dat gold ook voor mij. In 2016 was ik geëindigd met de eerste stappen voor de uitbreiding van mijn praktijk, de nieuwe website ging online, ik wilde meer gaan doen met het enneagram in de zorg, was van plan meer te gaan schrijven en wilde mezelf laten zien en horen. Het was me helder waar ik allemaal aan wilde werken en ik keek er naar uit om te starten.

De man met de hamer

Na de eerste werkdag van het nieuwe jaar ging het al mis. Ik werd ziek en belandde met keelontsteking in bed. ‘Even snel uitzieken’ dacht ik nog en daarna gewoon weer verder. Dat bleek niet te werken. Nog flink verkouden startte ik met mijn werkzaamheden. Natuurlijk op de manier waarop ik gewend was mijn werk te doen: veel dingen tegelijk en met veel dynamiek.

Na een paar dagen werken, bij het aantrekken van mijn schoenen, ging het mis. Er schoot iets verkeerd in mijn rug en ik kon geen kant meer op. Ik kon terecht bij een masseur die me vertelde dat massage alleen me niet zou helpen. Het was ook nodig om ‘de les te leren’ die mijn lichaam me te vertellen had.

Wat was die les?

Natuurlijk heeft de masseur gelijk, de klachten in mijn rug, maar natuurlijk ook de keelontsteking komen niet zomaar. Ik begeef me lang genoeg op het spirituele pad om te beseffen, dat (lichamelijke) klachten blokkades zijn die serieus genomen en onderzocht moeten worden. Het plezier voor 2017 wordt er dan ook niet door verstoord, zoals ik aanvankelijk vanuit mijn frustratie dacht. Integendeel, de manier waarop ik mijn ideeën vorm wil geven kan een andere waarde krijgen als ik de lessen integreer die me gegeven worden. Uit deze fysieke pijn haal ik de les dat ik me soms overschreeuw en mijn snelheid voorkomt uit onzekerheid en twijfel. Hoe sneller ik handel, hoe eerder ik bij het eindresultaat ben, zo praat ik mezelf soms aan.

Juist op momenten dat de vertwijfeling toeslaat, sluit ik me af en werk ik harder in mijn eentje, waardoor ik me ook afsluit voor de samenwerking met ‘het grotere geheel’. Ik weet dat mijn dromen gerealiseerd kunnen worden als ik me openstel voor de universele krachten die met mij en via mij tot uitdrukking komen. Toch vind ik het moeilijk om hier volledig op te vertrouwen en mijn snelheid zorgt ervoor dat ik deze samenwerking zelf verstoor.

Annerieke - roodborstje lDe stap terug die tot vooruitgang leidt

Oude angsten en patronen worden me de baas en juist als er nieuwe intenties zijn, laten deze blokkades van zich horen. Ze laten me merken dat het tijd wordt om afscheid van ze te nemen. Op zich een mooie les als ik hem zie en dus vertraag ik nu mijn handelen, ben me meer bewust van mijn ademhaling en ervaar het huidige moment veel beter. Met meer aandacht en bewustzijn lukt het nu om mijn ideeën vorm te geven en heb ik oog voor de kleine dingen die op mijn pad komen en me inspireren.

Vanochtend nog viel mijn oog op een roodborstje in de tuin. Het roodborstje inspireert me al jaren en is het symbool voor mijn praktijk geworden. Het diertje is mooi om te zien en heeft een prachtig klank. Van nature is het schuchter waardoor we er makkelijk aan voorbij gaan in de haast van alle dag. Mijn praktijk is destijds ontstaan vanuit het idee dat in ieder mens een roodborstje zit, een unieke, zuivere kern die zich graag wil laten zien en horen, maar waar we makkelijk aan voorbij gaan. Zeker in de zorg voor mensen met een beperking en/of psychische problemen is het de kern van mijn werk om ‘het roodborstje in anderen te zien’ en om dat de ruimte te geven zodat het tot zijn recht kan komen. Heel vaak als ik mezelf in mijn drukte verlies, kom ik een roodborstje tegen.

Nu ging het zelfs voor mijn raam zitten. Ik denk om me te herinneren aan wie ik diep van binnen ben en wat ook alweer mijn ware intenties zijn. Tegelijkertijd besef ik ook dat ik deze waarde er zelf aan toe schrijf. In elk geval brengt het vogeltje me wel weer bij de rust en het vertrouwen die ik in mezelf verscholen liggen.

Annerieke - roodborstje rMet aandacht weer verder

Met oog voor het roodborstje in mezelf ben ik weer opnieuw begonnen. De rust en de verbinding die ik nu voel, zorgen voor meer energie en meer vreugde in het proces. Zoals altijd kom ik weer precies de juiste mensen tegen die me verder op weg helpen en leiden de gesprekken – die er alleen maar zijn als er voldoende rust is – tot diepgang en een toegevoegde waarde voor beiden. Met aandacht voor mijn rug besef ik, dat wat in het nieuwe jaar allemaal gaat komen, vanuit vertrouwen zal ontstaan en met andere gedeeld kan worden. Hierdoor zal het alleen maar in kracht en grootheid toenemen. Hoe dan ook, ik heb nu nog meer zin in dit nieuwe jaar.

© Annerieke van Wijhe
1 februari 2017

1 Reactie De levenskunst van alle dag (Annerieke van Wijhe)

  1. Jolanda Verburg 02/02/2017 op 14:43 #

    Herkenbaar, Annerieke!

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!