De kracht van het hart (Chiara Sahin)

Vaak horen we mensen zeggen dat je naar je hart moet luisteren. Anderen zeggen dat het hart een slechte raadgever is. Recente wetenschappelijke ontdekkingen geven meer inzicht in de rol van het hart voor ons welzijn en welbevinden.

Het ritme van het hart

Van de week lees ik een uitspraak van een Amerikaanse arts, dr. Joe Dispenza, die me bezig houdt. De arts zegt dat het hart in de foetus al klopt voordat er ook maar één hersencel is aangelegd. Het hart is ‘auto-ritmisch’, dat wil zeggen dat het er zelf voor zorgt dat het blijft slaan. Als het hart uit een lichaam wordt gehaald en in een zoutoplossing wordt gelegd, gaat het gewoon door met slaan.

Hij zegt ook dat er een direct verband is van het hart met het vecht-vlucht-mechanisme dat we allemaal hebben. Er komen geen hersenen aan te pas. Voelen we ons niet veilig (of dat nou feitelijk waar is, doet er niet toe), dan maakt het hart hormonen aan die het deel van het zenuwstelsel aanjagen dat we nodig hebben om te vluchten of te vechten.

Als we verliefd zijn of onze pasgeboren baby voeden dan zorgt het hart voor de aanmaak van oxytocine. Het hart doet dit direct, zonder de invloed van onze hersenen. Voelen we ons goed, dan gaat het hart rustiger slaan en ook met meer variatie. Zijn we gestrest, dan gaat het hart sneller slaan met minder variatie. Ja, dat begrijp ik: als er gevaar is, dan kunnen we maar met één ding bezig zijn, namelijk de kortste route naar veiligheid. Als het veilig is, dan kunnen we lachen, ontspannen, de tijd nemen om na te denken en om ons heen kijken.

PublicDomainPictures via Pixabay

Een hartelijk samen zijn

Als ik verder ga zoeken, kom ik een artikel tegen van Harvard Medical School. Artsen kunnen tegenwoordig met 75% zekerheid zeggen hoe we ons voelen door het ritme van het hart te meten. Het ritme van het hart heeft een elektromagnetisch veld dat tot ongeveer één meter buiten ons lichaam te meten is. En, mensen die binnen die ene meter staan, kunnen voelen hoe het met ons gaat. Soms verbaasde ik me er over hoe het kan, dat ik diep van binnen weet dat iemand die naast me zit in de bus en die ik helemaal niet ken, blij en gelukkig is of juist heel erg depressief. Nu begrijp ik hoe dat kan.

Ineens vallen er bij mij allemaal losse stukjes kennis en ervaringen in elkaar. Het is of ik een puzzel hebt opgelost die me al jaren bezig houdt. Het schijnt ook zo te zijn dat het lichaam van de één wordt beïnvloed door het elektromagnetisch veld van de ander. Het hartritme past zich aan. Hmmm, misschien is dat wel de reden dat ik me soms opgejaagd voel in bepaalde groepen. Meestal zijn het groepen die in een gezamenlijke angstige of verdrietige fase verkeren. Ik word er onrustig van, ook als ik vooraf zelf helemaal niet angstig ben of verdrietig.

Het hart voelt wat het voelt en past zich aan. Misschien is dat ook wel de reden waarom we als samenleving in een bepaalde massahysterie terecht kunnen komen. Als er maar genoeg mensen zijn die ergens bang voor zijn, dan volgen de mensen in hun naaste omgeving vanzelf doordat het hart zich aanpast. Net dominostenen…

Stefan Keller via Pixabay

De kracht van het hart

Terwijl ik die uitspraak lees, ben ik bezig met een masterclass Storytelling. Storytelling intrigeert me. Als je mensen wilt leren kennen, dan doe je dat door naar hun verhalen te luisteren. Ik ben er van overtuigd dat we ons pas echt thuis voelen bij een groep, als we elkaars verhalen hebben gehoord en samen hebben gegeten.

Vóór het geschreven woord werden er verhalen verteld. Kinderen zijn dol op verhalen, zelfs al voordat ze kunnen lezen. Wat is er nou meer ontspannen, dan bij je vader of moeder op schoot te zitten, bij een haardvuur in een veilige omgeving, en te luisteren naar de spannende verhalen van je opa of oma? Het zorgt voor cohesie en het gevoel ‘erbij horen’, weten waar je vandaan komt. Het is ook een situatie waarin het hartritme in een ontspannen toestand komt en dus, zo weet ik nu, oxytocine aanmaakt.

Toen het geschreven woord kwam en we naar school moesten om dit te leren, zijn we langzaam onze gewoonte om met elkaar naar verhalen van onze voorouders te luisteren kwijt geraakt. School vertelt ons en onze kinderen wat belangrijk is om te weten. Ze vertellen ons verhalen die wetenschappelijk getest moeten zijn. Onze voorouders testten niet wetenschappelijk. Ze leerden door ervaringen. Van generatie op generatie. Een ander soort kennis.

Door het verlies van mondelinge storytelling zijn we de lijm van onze samenleving kwijt geraakt. We zijn los zand geworden. We weten niet meer waar we vandaan komen. We weten niet meer waar we bij horen. Ik zie heel veel mensen zoeken naar hun eigen gemeenschap, hun eigen familiesysteem opzetten met gelijkgestemde zielen. Als je mensen vraagt wat gelijkgestemde zielen zijn, dan krijg je altijd een antwoord dat met gevoel te maken heeft. ‘Het voelt eigen.’ ‘Ik voel me veilig.’ ‘Ze weten wat ik nodig heb om me goed te voelen.’ Hoe vaak zeggen we eigenlijk niet zoiets over een vriend, onze geliefde of iemand die ons dierbaar is? Het heeft niets met hersenen, wetenschap, logica of denkkracht te maken. Het heeft alles met de kracht van het hart te maken.

© Chiara Sahin, 24 september 2020

, , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie