De elementen (Frederike Doeleman)

Dit keer – vooral met gebruik van foto’s –  aandacht voor de elementen, zoals ik die zo bewust beleefde op een reis langs de Wild Atlantic Way aan de westkust van Ierland.

The Wild Atlantic Way

Twee jaar geleden volgden we de kustlijn van de zuidelijke peninsula’s in Ierland. Dit keer vervolgen we de ‘Way’ vanaf Dingle naar het noorden. De vijf elementen, waaruit alles is opgebouwd,  geven deze reis een spirituele lading. Want voortdurend alom aanwezig: vuur, lucht, water, aarde en natuurlijk de ether, de ruimte waarin de vier meer ‘tastbare’  elementen zich doen ervaren. Foto’s zeggen meer dan woorden.

Storm over Clifden

Op een nacht word ik trillend van angst wakker. De wind beukt op het dak; regen striemt tegen de ramen. Een bulderend geluid ramt tegen de deur. Allerlei doemscenario’s spelen zich in mijn hoofd en voor mijn gesloten ogen af: wat als er brand uitbreekt, bv. door kortsluiting, en de houten trap al heeft vlamgevat? Dan kom ik het huis niet meer uit. Wat als het dak eraf vliegt en ik in mijn nachthemd naar buiten moet vluchten? Dan loop ik geheid een longontsteking op. Is de angst reëel? Nou, nee. Ik verblijf in een voormalig kustwachtstation, omgebouwd tot appartementencomplex. Na een korte regressie kom ik tot rust en val weer in slaap. De volgende ochtend realiseer ik me, dat dit wel de meest heftige ervaring met de elementen was. Maar verder waren er vooral verrijkende, spirituele ervaringen.

De elementen

Hoewel de zon – eeuwig durende vuurbol – niet voortdurend volop schijnt doet hij toch van zich spreken in samenspraak met het overal aanwezige water: licht, fonkelend; het blauw in stukken wolkenloze hemel. Het groene gras groener dan groen, de wilde fuchsia bloedrood. Waar zouden wij zijn zonder kleur?


De luchten zijn van een ongekende frisheid en helderheid, voortdurend wisselend door de immer aanwezige beweging. Want lucht is vooral ook beweging, dankzij de ether.
Water is alom aanwezig: de zee, de baaien, de meren…. soms rustig, vriendelijk haast.

Op andere momenten weer bij storm van een ongelooflijke kracht, die respect afdwingt.

En dan de aarde: kliffen, karstlandschap, veengronden, bergen….


Steeds weer voelt de grond onder de voeten anders; nu eens zompig, dan weer hard en stenig. Ik voel  mij gedragen.
Ten slotte de ether, die letterlijk ruimte  geeft aan en beweging mogelijk maakt van de vier elementen vuur, lucht, water en aarde.
En die mij ruimte geeft  aan de ervaring hiervan. Van je vrij en zorgeloos als een kind voelen met de regen op de huid, de stralen van de zon, de wind in de haren en grond onder de voeten. Wie kan het beter verwoorden dan de Ierse dichter Yeats?

Dance there upon the shore
What need have you to care
For wind or water’s roar?
And tumble out your hair?

William.B. Yeats, uit: To a Child Dancing in the Wind

© Frederike Doeleman, 1 oktober 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

Nog geen reacties.

Geef een reactie