De eerste bijeenkomst met ons collectief (Lenie van Schie)

Het is nog nauwelijks licht als ik op een mistige decemberochtend in mijn auto stap op weg naar Beusichem, een dorpje ergens aan de Lek. Het is zo’n kleine twee uur rijden. Ik ben op weg naar de eerste bijeenkomst van ons schrijverscollectief. Ik ben benieuwd wie de mensen zijn achter de columns die inmiddels zijn verschenen. De meesten heb ik nog nooit ontmoet.

Leegte

De mistige lucht blijft mijn trouwe metgezel gedurende de hele rit. Auto’s en koplampen die over stroken nat asfalt in gestaag tempo voortbewegen in een wittige wereld. Hier en daar doemen uit de witte nevel de contouren op van een boerderij, van kale, naakte kruinen van boom en struik.

herfst-1a

En als ik bij Tiel de A15 verlaat, rijd ik de leegte in. Smalle weggetjes over dijken langs water, asfalt dat wegloopt niemandsland in. Ik krijg de vreemde gewaarwording, dat ik al uren op weg ben, ver van huis en dat ik nooit aan zal komen. Mijn TomTom stelt me gerust. Ik nader mijn bestemming die ik vervolgens voorbij rijd; ik zag de huisnummers over het hoofd. Daar is het, nummer 51, een smalle verharde laan tussen twee manshoog geknipte heggen geeft toegang tot het erf waar al auto’s geparkeerd staan. Ik ben aangekomen bij Jolanda Verburg die werkt aan een permalandschap.

Het collectief

Een kleurrijk gezelschap zit aan de grote eettafel in de kamer. Koffie en taart, veel taart staat er op tafel. Mijn idee toen we elkaar mailden over de invulling van de dag. We hebben iets te vieren, toch. We zijn online.

En hoeveel betaalde abonnees? Vijf. Mmm… Niemand die zich daar nu al druk over maakt. Laten we samen groeien in het schrijven.

Ik kijk de tafel rond, enthousiaste gezichten en veel gesprekken en gesprekjes. Er gaat een boekje rond dat Annerieke heeft geschreven. Een lief klein boekje, per stuk gedrukt en geïllustreerd met tekeningen die door kinderen zijn gemaakt nadat ze de verhaaltjes hoorden. “Zijn ze dan voor kinderen, deze verhaaltjes?” hoor ik iemand vragen. “Nee, dat niet. Het zijn de metaforen in het boek die het ook voor kinderen leuk maken om te lezen.”

De gastvrouw vertelt over de ontwikkeling van haar project, permacultuur op het land dat ooit haar schoonvader toebehoorde. En Jeroen vertelt ons in het kort wat voorafging aan dit collectief. Hij is samen met Annet de initiatiefnemer van dit collectief en ze vormen samen met Chris de dagelijkse leiding.

Lekker en fris

En dan is er pauze. Rondlopend gebruiken we een lunch die bestaat uit een grote variëteit aan meegebrachte hapjes. Het verraadt wellicht de gemiddelde leeftijd van de groep. Het is lang geleden dat ik hapjes voor een maaltijd meebracht.

Na de lunch een wandeling over de 4 ha waar het permalandschap vorm krijgt. Met gelaarsde voeten lopen we over zompige natte klei, begroeid met half hoog gras. We bekijken de vijver en wandelen over de aanzet van een blote voetenpad. Het land is beplant met een duizendtal fruitbomen voor voedsel en bosschages die de wind moeten breken en luwte brengen. Nu zijn nog alleen korte en langere takjes zichtbaar, omhoogreikend tussen tal van graspollen. En toch, al is er weinig te zien, ervaren we de grootsheid van dit project.

de-grote-vijver-jolanda-1a

Levenskunst

Wat verstaan we onder levenskunst? We zitten opnieuw rond de grote keukentafel, nu met kopjes thee. Ja wat betekent levenskunst eigenlijk voor ons?

“Voor mij gaat het over…
… levenslef!
… over momenten waar ik de controle kwijt raak: daar opent het leven zich, waar ik door het ijs zak.
… open staan voor wat de Aarde ons wil vertellen.
… in verwondering en zonder oordeel leven.
… het besef onderdeel te zijn van een eenheid, én tegelijkertijd uniek te zijn.
… op een zinvolle, verrijkende en inspirerende wijze leven.
… de kunst te zijn met wat er is.
… waar ik helemaal bij mezelf kan zijn: daar ontvouwt zich het leven.
… in openheid leven, in contact met mijn goedheid en die van anderen.

En dan zijn we aan het einde van de dag. Dirk is onze fotograaf en vangt onze unieke uitstraling in een serie foto’s. Ze komen binnenkort op de website.

Ik begin aan de tocht naar huis in mist en nevel, in invallende duisternis, in glimmende koplampen en nog steeds nat asfalt.

© Lenie van Schie
1 januari 2017

Nog geen reacties.

Geef een reactie