De dood – plotseling, onverwacht (Dirk Oegema)

Bart aan het strand (selfie)Jouw lichaam, voor mij. Zo dichtbij. Je mond een beetje open, ogen gesloten. Daar lig je, mijn zoon. Dit is de dood, die me aankijkt, contact maakt. Zonder één keer te knipperen met de ogen. Onverwacht en zonder enige aankondiging ben je daar.

Ik ben begonnen met schrijven, jij met lezen. Ik heb nauwelijks een idee waar ik heen ga met deze column. Dit gesprek met jou als luisterende lezer. Gesprek? Schrijven is als praten. Iemand vertelt, iemand luistert, reageert, zelfs al is het louter het luisteren. Ik wil spreken. Niet dat het mijn neiging is. Maar nu wil ik het. De dood voelt neutraal, dit moment. Lijkt ver weg, maar ik weet dat dat schijn is. Ze is dichtbij. Net als de liefde overigens. Altijd, overal. De dood, daar wil ik het over hebben.

Dit is het einde van alles wat ik kan bedenken, deze ene dood. En het begin van een simpele openheid, die alles neemt wat er is. En alles loslaat wat er niet is. Niet meer is. Die gaat voorbij de verhalen, voorbij alles wat ik wist of dacht te weten. Hier val ik, in de eindeloosheid, in de armen van de dood zelf. Die me laat struikelen en opvangt, in een en dezelfde beweging. Moeiteloos, zonder inspanning, zonder enige kracht te gebruiken. Hier kom ik aan, ongewild, onbedacht.

De mensen komen op me af via de overloop, op de eerste verdieping. Recht op me af, ik zie hun knieën knikken, hun hele lijf aarzelen, scheluw trekken op het moment dat ze naar de kamer lopen waar ik ben, en zien dat ze door de deuropening de benen van Bart zien. De laatste aarzeling bij het naderen van de dood. Het mechanisch over de drempel stappen. In deze ruimte, onze ruimte. Die van Conny, mijn vrouw, en mij. Maar eerst en vooral de ruimte van Bart, van de dood. Hier is het, hier begint het. Op deze drempel eindigt alles wat je wenst en wilt. Het vreemde is dat het mij goed doet om mensen, vrienden, familie, geliefden te zien aarzelen. Imploderen. Het raakt me zo diep, die beweging. De vernietiging. Er is niets dat me zo diep raakt. En het gebeurt elke keer opnieuw. Elke keer is als de eerste keer. Het breken.

Soms voel ik hoe ik verlang dat iemand breekt, dat iets doet breken. En mijn ervaring is dit wat meestal niet goed valt. Dat maar zelden mensen me dankbaar zijn voor die wens, die zo diep uit mijn hart komt. En toch is dat mijn diepste verlangen. Is dit het beste wat ik iemand toe kan wensen. Is het dat wat mij telkens opnieuw gebeurd is en steeds weer gebeuren zal, en de enige plek waar ik echt ben. En ook ik vecht er tegen, ondanks mijzelf.

Ongedacht. Voorbij elk plan. Degene zijn die nooit bedacht is, zijn met wat nooit gedacht is. Het einde van de droom. Daar wakker worden. Zo dicht bij mijn zoon, bij zijn lichaam.

1 Reactie De dood – plotseling, onverwacht (Dirk Oegema)

  1. Lenie van Schie 14/11/2016 op 09:11 #

    Lieve Dirk,
    Wat prachtig beschreven en geschreven. Om steeds weer te lezen, en telkens dieper tot me te laten doordringen.
    Ik laat me wel breken.
    Liefs, lenie

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!