De Aardse Reis (Yoyo van der Kooi)

Hoe komen wij terecht op dit minuscule toverballetje in een onoverzienbaar heelal? Wie of wat zijn wij? Waar komen wij vandaan? Wat drijft ons? En waar gaan wij heen als we doodgaan? Dit zijn vragen die vroeg of laat opwellen in (vrijwel) ieder van ons en die centraal staan bij de mensen die naar mijn schooltje voor levenskunst komen om verlichting te zoeken voor hun problemen.


Zojuist heb ik een sessie gehad met een nieuwe cliënt. Hij worstelt met een relatie die al zo’n dertig keer aan en uit is geweest. En toch kan hij haar niet loslaten. Veel van mijn cliënten en leerlingen kampen met relatieproblemen. Ik ken ze zelf maar al te goed. Ook ik heb in mijn leven vele malen de hunkering ervaren naar de ultieme geliefde, die ik tevergeefs zocht in die ene ‘ander’ die mij uiteindelijk gelukkig zou maken.

De weg heen en de weg terug

Onze aardse reis zie ik nu als de afscheiding van en de weg terug naar de Eenheid, die mysterieuze bron waaruit wij zijn ontstaan. Een unieke gelegenheid om in een lichaam van vlees en bloed ‘van God los te raken’ en in een duale wereld ‘al wat is’ te ervaren vanuit een bepaald perspectief, dat gevormd wordt door onze aard, aanleg en achtergrond. Om vervolgens na vele avonturen weer terug te keren naar ‘huis’.

In één van mijn gedichten verwoord ik dit zo:

Menswording (2005)

Geworpen op het aardse vlak
niet wetend wie wij zijn
proberen wij soelaas te vinden
voor een diepe pijn

De pijn van afgescheidenheid
beneemt ons lang het zicht
op waar wij ons naartoe bewegen
daar, dat verre licht

We klampen ons aan iemand vast
en bouwen ons een huis
Die moeten ons houvast gaan geven
maar we zijn nooit ‘thuis’

Dan, op een dag, gebeurt er iets
een stem, een hand, een lach
waardoor we plotseling ontwaken
en de nacht wordt dag

Wanneer we dingen helder zien
ontwaakt vanzelf de wens
om anderen de hand te reiken
en de mens wordt Mens

Niet langer zijn we afgesplitst
verlaten en alleen
Want in de Liefde thuisgekomen
zijn wij samen Eén

Het verlangen

Die onvoorwaardelijke liefde is waar wij diep van binnen naar verlangen. En de 1-1 relatie zie ik niet als een doel op zich, maar als een belangrijke leerschool op de weg daar naartoe.

Together’ – olieverfschilderij van Yoyo. 1.20 m.

Wanneer de hartstocht van die heerlijke prille verliefdheid wat is bekoeld, ontstaan de eerste fricties.

Engels raadseltje:

Question: “When is the honeymoon definitely over?”
Answer: “When the ‘quickie’ before lunch means a drink.”

We hebben een partner/partners nodig bij wie wij ons zó veilig voelen dat onze schaduwkanten en ‘demonen’ uit het duister van ons onderbewuste aan het licht mogen komen. Dat is nodig, willen wij (liefst nog tijdens ons leven ) volledig Mens worden, de dualiteit overstijgen en de verbinding herstellen met onze oorsprong.

De Barensweeën

Ik zie onze relatieconflicten dus als een aanloop naar de barensweeën van wat ik noem ‘de tweede geboorte’. Wat wij doorgaans onder liefde verstaan is aanvankelijk meestal niets anders dan een poging om alsnog de aandacht, erkenning en zorg te krijgen die wij als kind tekortkwamen.

Relatietherapeute Fiona Brouwer leerde mij tijdens mijn opleiding Neuro-emotionele Integratie  bij Dr. Roy Martina zien dat wij niet zelden verliefd worden op iemand die ons dat wat wij gemist hebben bij onze ouders alsnog lijkt te kunnen geven: in onze verliefdheid zien wij immers alleen de ‘positieve’ kanten van de geliefde.

Maar als de roes van de gelukshormonen is uitgewerkt blijkt onze geliefde vroeg of laat veel van de ‘negatieve’ eigenschappen te vertonen van de ouder waar wij in onze jeugd de meeste moeite hadden. Dat komt doordat de overlevingspatronen en gedragingen die wij in wisselwerking met die ouder ontwikkeld hebben als een magneet mensen aantrekken die daarmee resoneren. We herkennen ‘iets vertrouwds’.

Na de ontnuchtering en de eerste teleurstellingen ontstaat dan geleidelijk aan een soort ‘koehandel’ waarbij wij proberen de ander alsnog te veranderen en te kneden naar het ideaalbeeld van de onvoorwaardelijk liefhebbende ouder. Wat uiteraard gedoemd is om te mislukken.

Jantje: “Mammie, hoe lang ben jij met Pappa getrouwd?”
Mammie: “Eh… jij bent nu net vijf geworden, hè? Dus eh… vijfeneenhalf jaar.”
Jantje: “Oh… En hoe lang moet je nog?”

‘Apart’ – Olieverfschilderij van Yoyo. 1.20 m

En ik vermoed dat het ook de bedoeling is van God c.q. de Grote Intelligentie (àls er al een bedoeling is) dat wij die ander niet kúnnen veranderen.
De arena van de ‘exclusieve’ relatie is mijns inziens dé gelegenheid bij uitstek om met die ‘negatieve’ eigenschappen van onze partner in het reine te komen. Wanneer we ze gaan herkennen als geprojecteerde onbewuste delen van onszelf, kunnen wij ze leren aanvaarden en omarmen.

Al(l)één zijn

Dit maakt de weg vrij naar de ‘innerlijke geliefde’. Daarmee bedoel ik de staat van al(l)één zijn waarin we in feite geen exclusieve relatie meer nodig hebben en ons hart kunnen openen voor bredere kringen van liefde. Paradoxaal genoeg is dat de staat van (bewust) zijn van waaruit wij werkelijk harmonieuze en voldoening gevende relaties kunnen ontwikkelen. Omdat we de ander nu kunnen accepteren zoals hij/zij is en volledig vrij kunnen laten (en zelfs aanmoedigen) om zich vanuit zijn/haar essentie te ontplooien.

Zelf ben ik na alle relationele schermutselingen in mijn leven blij met mijn solitaire bestaan, dat beslist niet eenzaam is: de mensen die zichzelf hier komen exploreren, op zoek naar de essentie van mens-zijn, zijn de leukste familie/vrienden/geliefden die ik mij kan wensen.  En ik krijg nooit genoeg van de innerlijke avonturen die wij meemaken tijdens onze ont-moetingen.

Een luchtje scheppen in Arnhem’s ‘Groene Hart’

Nou, dat was een heel verhaal naar aanleiding van die ene sessie van vanmorgen…
Ik denk dat ik maar eens een wandelingetje ga maken in mijn geliefde Sonsbeekpark, één van de mooiste stadsparken van Nederland (letterlijk een ‘lustoord, 250 jaar geleden samengesteld door Baron van Heeckeren). Daar laat ik regelmatig de dagdagelijkse uitdagingen van het aardse bestaan van mij afglijden om te genieten van de combinatie natuur/cultuur en van alle verschillende mensen die daar – ieder op hun eigen manier – even komen ‘chillen’.

© Yoyo van der Kooi, 1 september 2021

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog geen reacties.

Geef een reactie