Conflicten – daar kun je van leren

Ik houd niet van conflicten. Een conflict associeer ik met agressie. Geef mij maar harmonie. Maar zo zit het leven niet in elkaar. Conflict, weerstand, het hoort erbij. Dus wat is er van conflict te leren? En wat is ervoor nodig om innerlijke balans te behouden?

Tarotlegging

Onlangs was mijn zus een paar dagen bij me te logeren. Vlak voor haar vertrek bood ze me aan een eenvoudige tarotlegging te doen. Dat vond ik een leuk idee. Ze legde vijf kaarten op tafel. Eén daarvan stond voor datgene waar ik in deze fase van mijn leven aan kan groeien. Dat bleek ‘Staven 5’ te zijn.

Ik zie vijf mannen die elkaar met stokken te lijf gaan. Mijn eerste associatie is: conflict. Daar wil ik niet mee van doen hebben; ik voel weerstand.
Dan bedenk ik dat het ook nog zou kunnen zijn, dat die mannen op elkaar aan het oefenen zijn om de kunst van het stokvechten meester te worden. Dat klinkt een stuk neutraler. Maar ik blijf sceptisch.

Weerstand tegen conflict

Conflict associeer ik met intimidatie, agressie, gewelddadigheid, elkaar pijn doen, respectloos gedrag. Mijn standaardreactie daarop is altijd geweest om mezelf terug te trekken en te wachten tot de storm overgaat. Ik kom pas daarna weer tevoorschijn te komen, in feite om de harmonie in mezelf te herstellen, die verloren gegaan was door het conflict.
In de afgelopen jaren is er gelukkig heel veel harmonie en innerlijke vrede in mijn leven gekomen. Die wil ik echt niet verliezen…

Tegelijkertijd besef ik dat conflict, botsing, verschil van mening, bij het leven horen. In ieder geval in de wereld waarin wij leven. Ik heb het liever niet. Maar is er misschien een manier om met conflict om te gaan zonder mijn innerlijke vrede te verliezen? Mijn nieuwsgierigheid is gewekt.

Weerstand tegen rubricering

Mijn zus: “Herken je iets van deze kaart?”
Ik zucht. Dat is inderdaad het geval. Ik zit in een project met collega’s en we zijn bezig een nieuwe website te bouwen. Daarin kunnen we thema’s toekennen aan artikelen die we schrijven, Mij lijkt dat een goed idee. Via die thema’s zijn onze artikelen beter vindbaar.
Sommige van mijn collega’s blijken daar duidelijk anders over te denken. Ze ervaren zo’n rubricering alsof hun artikelen in hokjes geperst worden. Het doet naar hun idee afbreuk aan de veelzijdigheid van hun bijdragen. Zelf voel ik hun weerstand in eerste instantie als afwijzing en interpreteer dat als conflict. Ik voel me klein worden en onbegrepen: zo had ik het niet bedoeld…

Even later realiseer ik me dat ik het wellicht allemaal te groot maak. Misschien is het allemaal veel neutraler. Ik kom in feite gewoon met een voorstel – en daar komt een reactie op. Wat als ik de situatie niet als ‘weerstand’ of ‘conflict’ benoem, maar simpelweg als een actie/kracht, die een reactie/tegenkracht oproept? Wat als mijn voorstel gewoon niet zo’n goed idee is? Of op zich een prima idee, maar door sommigen als beperkend ervaren?

Midden in een emotionele storm

Een paar dagen later krijg ik een nieuwe gelegenheid om hier meer over te leren. Ik ontmoet een vriendin, die – mede door een actie van mijn kant – in alle staten is. Ze stort haar volle emotie over me uit van boosheid en pijn van niet gezien zijn. Wat een intensiteit!

Terwijl dit gebeurt ben ik me ervan bewust dat ik haar energie als een razende stormwind door me heen voel gaan. En ik voel geen neiging me terug te trekken. Anderen zouden misschien met boosheid reageren, maar ook die neiging voel ik niet. Eigenlijk verbaast het me dat ik haar verwijten niet persoonlijk neem. Wel voel ik hoe mijn energetisch lichaam helemaal van slag raakt en hoe een jong innerlijk deel beschutting en troost nodig heeft. Uren later ben ik nog bezig mijn innerlijke balans te hervinden.

Afbeelding van MarcNoel via Pixabay

Ik moet weer aan de tarotkaart denken. Wat ben ik hier aan het leren?

Kijken vanuit het geheel

Op dit moment ben ik boeken aan het lezen over Christina von Dreien.(1) Zij is een jonge vrouw die met een sterk verruimd bewustzijn geboren is. Dat is ze in haar jeugd niet kwijtgeraakt. Zij reageert op gebeurtenissen altijd vanuit Eenheid. Ze inspireert mij hetzelfde te doen.

Dan zie ik dat ik samen met mijn collega’s een energetisch veld vorm, een eenheid. Dat geldt ook voor de ontmoeting met mijn vriendin. In die velden ben ik een beweging begonnen. Anderen reageren daarop. Actie roept reactie op, kracht roept tegenkracht op. Zo werkt dat nu eenmaal. Daar is eigenlijk niets persoonlijks aan.

Ik besef ook dat iedereen iets eigens in dat veld inbrengt, iets waardevols. Vanuit de eenheid gezien is er geen conflict. Het is eerder een samen zoeken naar een manier om ieders eigenheid tot zijn/haar recht te laten komen. Daar kan ik aan bijdragen als ik de tegenkrachten niet persoonlijk neem. En het helpt me door deze beweging niet als ‘conflict’ te benoemen.

Daarvoor is het blijkbaar nodig om de storm van de ander door me heen te laten razen, hoe pijnlijk dat ook is. Als ik daarop terugkijk krijg ik het beeld van een boom, die energieën van mensen neutraliseert. Misschien heb ik dat te leren, om als zo’n boom in conflicten te staan…

© Chris Elzinga, 1 augustus 2020

Noot

(1) Bernadette von Dreien, Deel 1 – Christina, tweeling als licht geboren, 2019

, , , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie