Call me by your name (Dirk Oegema)

Het heeft geen kwaliteit, geen eigenschappen. Geen enkele. De leegte. De leegte steunt op niets, ontleent zijn bestaan aan niets. Alles wat je kunt benoemen er aan, is het niet. Alles wat je kunt weten, kunt snappen, telt hier niet.

Dat maakt onrustig, ongedurig. Gaat jeuken als het niet over gaat, als het niet te stoppen is. En dat is het niet. Het is er. Er zijn wel duizend manieren om te doen alsof het er niet is. Om weg proberen te komen bij dit onverwoestbaar gebrek aan richting, aan betekenis.

En tegelijkertijd is het vrijheid. Zomaar zijn. Zonder voorbehoud, zonder voorwaarden vooraf. Het einde van de kleine lettertjes. Daarin lijkt het op de liefde. Als ik al mijn angsten vergeet is die ook op een zelfde manier open. Staat ze los van de afloop.

Leegte maakt me helder. Veegt het bord schoon. Brandt me leeg. Maakt dat er niets meer tussen mij en de wereld, tussen mij en het leven staat. En dat is vreemd, een wereld zonder commentaar, zonder verhaal, zonder voice-over. Prettig is dat alles dichtbij komt. Hoe alles levend wordt. Levend als een aanwezigheid, een levendheid. De intimiteit van alles, met alles.

Het wordt lastig als ik de helderheid probeer uit te zetten en dat niet lukt. Non-stop helderheid. In mijn werk kan ik het gebruiken, helder zijn. Als ik problemen heb. Hoe groter hoe meer ik op zoek ben naar helderheid. Maar waar brengt het me als ik nergens heen hoef? Als ik geen probleem heb. Als ik niet kan stoppen en stilstaan. Even van die fiets kan stappen ergens onderweg. Als de aandacht haarscherp en richtingloos is?

Dat omklappen is me vertrouwd, gebeurt op allerlei plekken. Dat verschil tussen dat ik het stuur in handen heb en dat plotseling ‘mijn’ auto zelf stuurt. Gisteravond ruim twee uur de liefde gevolgd. “Call me by your name” heette deze. Hoe de liefde het overneemt. De controle. En hoe het onontkoombare verlies de leegte opent. En het rouwen begint om alles wat verloren gaat. Alle greep op het leven kwijt. Zo lijkt het. En hier draait het om, in deze film, deze keer. Rouwen is kostbaar. De leegte die zich hier opent. Zeldzaam zijn de momenten in ons leven dat we stil kunnen staan bij wat er is. En vreemd genoeg lukt dat soms nog het beste als het er niet meer is. Dat moment is kostbaar.

Ik heb me verbaasd over mijn eigen openheid, mijn helderheid. Precies in het midden van het verlies van mijn zoon. Omringd door alles wat hij is en wat tegelijk niets meer is. Niets anders kon dit zo openen, dan hij en deze leegte. Niets. Rouwen als kostbaar. Als een zeldzame kans om het leven te nemen zoals het is. Deze nooit gezochte ontmoeting.

© Dirk Oegema, 30 januari, 2018

Nog geen reacties.

Geef een reactie