Bronnen van rijkdom (Chris Elzinga)

Afgelopen juni heb ik met mijn partner een fietstocht gemaakt van het Duitse Koblenz naar Verona in Italië. Tijdens deze reis heb ik een gevoel van rijkdom ervaren, dat steeds sterker werd naarmate de reis vorderde.

Een engel en de roep van de Konditorei

Stel je voor… Je bent onderweg naar Verona, met de fiets. Je bent in Koblenz begonnen en onderweg, ergens in de buurt van Heidelberg, heb je pech. De fiets moet op z’n kop, alle bagage gaat eraf. Een cruciaal boutje onder de bagagedrager zit los en het lukt niet het op z’n plek te krijgen. Dan staat er ineens een reus van een kerel stil met z’n racefiets. Of hij ons kan helpen. Hij duwt en trekt en fikst de zaak. Je wist niet dat engelen zo groot, sterk en technisch kunnen zijn en op racefietsen rijden…

Je hebt al even geleden ontbeten. Je reisgenoot begint naar haar koffie-shot te verlangen. Je rijdt een dorpje binnen. Even voorbij het dorpsplein wenkt een Konditorei een welkom. Je loopt naar binnen. Een keur aan broodjes, Kuchen, allerlei lekkernijen ligt verleidelijk uitgestald. Je kiest daar iets van je gading uit en gaat met je bakkie op je gemak zitten genieten van al dat heerlijks…

Genieten op het terras van een Konditorei

Aanhoudende regen

Stel je voor… Het is 5 uur in de middag. Het is een benauwde dag, je zit in een klein café naast de camping te genieten van wat drinken. Dan begint het te regenen. Eerst zit je met je reisgenoot nog onder de overkapping, maar al snel is het daar te nat. Je bestelt nog wat, leest wat, wisselt uit. De regen houdt aan. Je bestelt je avondeten. Bestelt even later nog wat, je filosofeert samen wat na over de dag. Al vroeg zoek je de tent weer op om te slapen. De regen kan je niet deren…

Het is 10.00 uur in de ochtend, je staat op een camping in Utting, Zuid-Duitsland. Het regent al vanaf de vorige middag 5 uur. Tijdens een bijna droge pauze pak je de zeiknatte tent in. De fietspaden zijn te modderig, dus wordt het de ‘grote weg’, met al het autoverkeer van dien. Na een half uur rijden in de regen besluit je de trein te nemen naar Weilheim. Daar settel je je in een ruimte hotelkamer. Alles kan drogen, er is een bad, heerlijke bedden, een TV voor het WK voetbal. Wat een luxe!…

Terras in de regen

Twee passen bedwongen

Stel je voor… Je bent 11 dagen onderweg en hebt zo’n 700 km op eigen kracht door Zuid-Duitsland gefietst. Je hebt net de Buchner Höhe achter de rug, de pas die jou vanuit Garmisch-Partenkirche toegang verleent tot Oostenrijk. En dan ontvouwt zich plotseling het Inn-dal zo’n 1000 meter onder je, met bergen aan beide zijden. Een adembenemend panorama…

Een paar dagen later. Je hebt net 6 kilometer bergopwaarts gefietst, constant 7% omhoog, op eigen spierkracht, met volle pakkage, d.w.z. met tentuitrusting en al. Het is de toegang tot de Reschenpas, het moeilijkste deel van 1200 km fietsen naar Verona. Het is gelukt, in één keer. Je staat daar, je bent de 60 jaar al gepasseerd. En je voelt je krachtig, vitaal. Yes, we hebben het gehaald. Yes, we kunnen het nog. Fantastisch…

Reschenpas, met zicht op het Italiaanse deel van de Alpen

Diezelfde middag op de Reschenpas, wat eigenlijk een langgerekt dal is van zo’n 20 kilometer lengte. De Romeinen legden hier de Via Claudia aan, als toegangsweg tot Noord-Europa voor legers en handelaren. Je wilt niet direct aan de afdaling beginnen. Dat is de belofte voor morgen. Midden op de pas neem je een kabelbaan verder naar boven. Je hoeft niet meer dan dit: zitten, genieten van het schitterende uitzicht, van de stilte, van het water dat hier naar beneden dartelt…

De alpenweide boven San Valentino

Heerlijk voedsel

Stel je voor… Je hebt ruim twee weken Knödel en andere typische gerechten uit de Duitse keuken genoten. Je hebt Bradwurst en Sauerkraut weten te vermijden. Dan kom je in Italië. Het eten daar, wat een variatie aan smaken, wat een verfijning. Balsamico van 15 jaar oud, dat loom op je vinger druppelt, zoetig zuur, vol van smaak, waar mijn Balsamico thuis niet aan kan tippen…

Een paar dagen verderop… Er zijn geen campings te vinden. Je klopt aan bij een Agroturismo, een soort pension bij een boerderij. Je hebt geluk: er is plek, vanaf volgende week is alles vol. Of er avondeten wordt geserveerd? Het is geen hotel, maar ze kunnen wel wat eenvoudigs voor je klaarmaken. Even later…

Eten in Agiturismo 'La Palazzo'

Verrassingen van Verona

Stel je voor… Je komt in het begin van de middag in Verona aan. Het is eind juni en het begint echt heet te worden. De oude binnenstad van Verona, gezien vanaf de campingNog een laatste krachtsinspanning: heuvelop naar de camping, binnen de muren van het oude fort aan de noordkant van de stad. Je hebt nog niet eerder zo’n kleine plek voor een tent gezien. En je accepteert die gelijkmoedig, omdat het je na 17 campings in 26 dagen niet meer uitmaakt of je tent nu perfect staat of niet…

Je hebt je op de camping geïnstalleerd. De zon schijnt fel. Je zit op een klein terras, direct naast de tent. De plek is omringd door muren en struiken, een dak van wijnranken zorgt voor verkoeling. Je kijkt uit over de oude binnenstad van Verona. Je nipt aan een frisse drank. Je hebt niets meer te wensen…

Je wilt met je reisgenoot naar de opera in de Romeinse arena van Verona. De goedkoopste kaartjes zijn € 22,50 de duurste zo’n € 225,-. Je beseft dat dit misschien de laatste gelegenheid ooit is om deze beroemde plek te bezoeken. Zonder blikken of blozen reserveer je 2 plekken van € 120,- per stuk…

Genieten van de thuisreis

Stel je voor… Je bent met de trein onderweg naar huis, de fietstocht zit erop. Je hebt 2 uur overstaptijd in Innsbruck. Daar heb je in het centrum van Innsbruck wat gegeten en je hebt je net genesteld in een slaapcoupé van de trein naar Düsseldorf. Je hebt met je reisgenoot een hele coupé voor jezelf gereserveerd. Het wordt langzaam donker, bergen trekken aan je voorbij. Je luistert samen naar je favoriete muziek, geniet van wat koele drank. Wat een rijkdom…

© Chris Elzinga, 1 augustus 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

2 reacties voor Bronnen van rijkdom (Chris Elzinga)

  1. Jolanda Verburg 03/08/2018 op 08:59 #

    Ha Chris,
    Wat een mooi verslag van een bijzondere tocht.
    Ik heb enorme bewondering voor je dat je zo’n tocht op de fiets aflegt!
    Fietsen is niet mijn ding, ik ga nog liever lopen.
    Hartelijke groet, Jolanda

  2. Lenie van Schie 03/08/2018 op 00:05 #

    Lieve Chris wat een prachtig verslag van je reis, wat een moed en wat een engelen. En wat een kunst om de engelen te herkennen!
    Dit is levenskunst.
    liefs, lenie

Geef een reactie