Bloeien in de Bagger (Yoyo van der Kooi)

Het eind van de lock-downs en de social distancing lijkt nog niet in zicht. Waar gaat dat heen? Zijn we als mensheid aan het eind van een tijdperk gekomen? Of komt er een nieuwe bloei?

 Nieuwe Wereldheerser

De wereld zoals we die nog pas twee maanden geleden kenden bestaat niet meer. Een vreemde macht heeft de leiding genomen over ons doen en laten: de Corona pandemie. Deze wereldheerser ontleent zijn macht aan twee bondgenoten: de angst voor de dood – kennelijk één van de krachtigste emoties van onze soort – en de media.

Peace of mind facing horror. Schilderij/foto Yoyo

Onze angst voor de dood neemt niet weg dat er dagdagelijks op grote schaal wordt gestorven – aan de meest uiteenlopende oorzaken: soms vredig, soms gruwelijk, soms massaal, vaak na een lange lijdensweg en een hopeloos achterhoedegevecht. Dit sterven onttrekt zich doorgaans echter aan onze waarneming. En omdat het zich verspreid voltrekt, haalt zo’n moeizaam of tragisch einde zelden de media. Het speelt zich af op intensive cares, in verpleeghuizen of in de privésfeer, buiten het zicht van camera’s. We weten het, maar behalve de naast betrokkenen raakt dit ons niet of nauwelijks. Zelfs de slachtoffers van natuurrampen en bombardementen in oorlogsgebieden wereldwijd – die continu doorgaan – halen het nieuws zelden langer dan een paar dagen – en we liggen er niet wakker van.

Hoe opmerkelijk is het dan dat het benauwde, snelle en massale sterven aan het Covid-19 virus in no time de media – en daarmee ons aller aandacht – heeft gegijzeld. Terwijl het maar een klein percentage uitmaakt van de dagelijkse mondiale sterfgevallen en er – zelfs als we het de vrije loop zouden laten – vermoedelijk nog genoeg mensen op deze planeet zouden overblijven.

Omdat wij echter absoluut niet zó willen sterven (of geen boetes willen oplopen J) volgen we en masse de richtlijnen van overheden en instanties die ons moeten beschermen tegen deze vorm van doodgaan – en het virus willen ‘overwinnen’. Of ze daarin zullen slagen is voor mij zeer de vraag. Maar ondertussen treffen de steeds maar opgerekte maatregelen die worden genomen ons allemaal, direct of indirect: fysiek, emotioneel, mentaal, sociaal en financieel. Wat dit op de lange termijn tot gevolg zal hebben is niet te overzien.

Leven met onzekerheid

Hoewel ik mij nog steeds mag verheugen in een goede gezondheid, heeft ook in mijn leven de volstrekte onzekerheid over de toekomst zijn intrede gedaan. Van de ene dag op de andere stopten de inkomsten uit mijn werk als ZZP’er, omdat cliënten en leerlingen weg bleven.

Ik heb in mijn leven maar vier jaar in loondienst gewerkt en van mijn pensioen heb ik een elektrische massagetafel gekocht – die nu onrendabel staat te wezen. Mijn AOW is niet toereikend voor de huur en de vaste lasten van mijn praktijk – en over twee maanden zijn mijn bescheiden reserves uitgeput.

Een paar weken geleden heb ik dan ook bij de Gemeente financiële ondersteuning aangevraagd, maar behalve een bevestiging van mijn aanvraag heb ik nog niets vernomen.

Passie

Dus wat nu? Stoppen met mijn werk? Dat zou in het uiterste geval natuurlijk kunnen. Uiteindelijk ben ik inmiddels 76. Als ik mijn werkruimtes opgeef en geen vaste lasten meer heb zou ik van mijn AOW een sober bestaan kunnen leiden.

Maar wat doe je als je werk je passie is? Als alle verschillende aspecten van het zelfstandigenwerk je actief, helder en levendig houden? Als je de verrukking kent van de bevrijdende lach en de inzichten die worden geboren uit de interactie met/tussen mensen die zichzelf ten diepste willen doorgronden, de verbinding met hun oorsprong willen herstellen en willen ontdekken wat onvoorwaardelijke liefde is?

Een nieuwe impuls

Nu wil het ‘toeval’ dat ik kort voordat het Corona-tijdperk inzette, mijn laatste spaarcenten had geïnvesteerd in een training Facebook marketing. Ik begreep niet goed waarom ik zo’n sterke drang voelde om die stap te nemen: ik ben niet zo’n marketeer en ik zit weinig op Facebook. Maar toen de eerste impact van Covind-19 shift was ingedaald, viel het kwartje: in deze training – die drie jaar begeleiding omvat – leer ik o.a. de ins en outs van campagnes, doelgroepen, webinars en Zoom-meetings.

Kortom: ik ben begonnen met een nieuw avontuur: online experimenteren. Gewoon vanuit mijn knusse bedkantoor. Ontspannen genesteld in de kussens, met mijn laptop op schoot. En na twee try-out webinars heb ik voor de eerste geplande workshopcyclus ‘Bloeien in de Bagger’ – naar mijn gelijknamige autobiografie – inmiddels tien deelnemers. Dus ik kan weer een extra maand vooruit!

Wel moet ik nog zoeken naar een goede vorm en inhoud voor mijn Zoom-workshops. ‘Normaal’ spelen in mijn centrum massage en helende aanraking een belangrijke rol. Die vallen nu weg. Ik vind het betreurenswaardig en zorgelijk dat we elkaar niet meer mogen omarmen, mogen stoeien en knuffelen. Liefdevolle en speelse aanraking verdrijft stress en zorgt voor de aanmaak van oxytocine, een hormoon dat een belangrijke bijdrage vormt aan het goed functioneren van ons immuunsysteem. Het zou mij dan ook niet verbazen als – wanneer de social distancing nog lang duurt – meer mensen vanwege de ‘huidhonger’ vatbaarder worden voor het Covind-19 virus (en andere ziekten).

‘Sharing’. Schilderij/foto Yoyo

Zelfzorg, genieten en vriendschap

Maar wat ik wel kan doen is mensen laten zien hoe je zelf je lijf kunt koesteren en aandacht kunt geven; hoe je kunt omgaan met je eigen emoties en die van anderen; hoe je je (zelf)oordelen kunt loslaten; hoe je je aandacht steeds weer kunt terugfluiten naar het hier-en-nu – elke keer als je zorgelijke mind met je op de loop gaat. En hoe je, juist in deze tijd, je latente talenten tot bloei kunt brengen.

Zwanenbrug Sonsbeekpark. Foto Yoyo

Intussen geef ik het goede voorbeeld, door te blijven huppelen op straat en zoveel mogelijk te genieten van wat er wèl is: die prachtige lente, de wandelingetjes in het Sonsbeekpark, mijn eigen kookkunst, af en toe een paar yoga-oefeningen, het digitale contact met dierbaren en de veelheid van interessante lezingen op YouTube van non-dualiteitsleraren, zoals deze, van schrijver en spreker Alan Watts (1915-1973, één van mijn favorieten, die het Boeddhisme, het Taoïsme en het Hindoeïsme in het Westen introduceerde), die ik jou als lezer warm kan aanbevelen.

Vriendschappen verdiepen zich. Vorige week kwam één van mijn leerlingen spontaan op de fiets van Kampen naar Arnhem rijden om mij te helpen in de tuin. En ook vandaag is een enthousiaste buurman creatief in de weer om mijn buitenplek tot een lusthofje te maken. Tussendoor hebben wij interessante en humoristische gesprekken over het leven, de dood en de liefde…

Ik denk dat het tijd wordt om maar weer eens een kopje koffie voor ons te maken. Mèt slagroom!

© Yoyo van der Kooi, 1 mei 2020

, , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie