Betekenis geven aan het leven in moeilijke tijden (Chiara Sahin)

De gevolgen van de Coronamaatregelen zijn ingrijpend. Hoe kunnen we er met elkaar betekenis aan geven zonder te verharden?

Vechten, Vluchten of Verstijven

Ik ben weer aan het werk na uitgerust teruggekomen te zijn van onze vakantie. Ik ben eindelijk niet meer zo moe.
De gevolgen van de Coronamaatregelen zijn ingrijpend. Ik hoor het van veel mensen om mij heen. Ze zijn moe en hebben er helemaal genoeg van. Sommigen hebben geen werk meer of veel minder inkomen. Er zijn mensen die kwetsbare familie moeten verzorgen of een geliefde verloren hebben door COVID-19.

Veranderingen die je overkomen en waarop je geen invloed hebt kunnen traumatisch zijn, moeilijk te verteren zijn en moeheid tot gevolg hebben. Of depressie. Of agressie. In de pers wordt verbazing gesuggereerd door de toename van geweld tegen hulpverleners en politie. Hoezo dan, denk ik? Waarom ben je verbaasd? Elke psycholoog zal je kunnen vertellen wat er gebeurt met mensen die een traumatische ervaring meemaken. Zoveel smaken zijn er niet: Vechten, Vluchten of Verstijven.
Vluchten in drankgebruik of ontkenning van het bestaan van het probleem. “Waarom zou ik me aan de anderhalve meter houden? Coronaklachten vallen wel mee hoor als je jong bent, en ik ben nog lang geen tachtig.”
Verstijven door er helemaal niet meer over te willen praten.
Of vechten door boos te worden op iemand als die beleefd vraagt om gepaste afstand te houden. Te vechten tegen een overheid die zwalkend probeert een weg te vinden in een onoverzichtelijke en onbekende situatie.

Eenrichtingsverkeer in de supermarkt

Niet alleen in de nieuwsberichten merk je de gevolgen nu de maatregelen langer duren. Het voelt als een jungle buiten mijn huis. Ik ben sinds de vakantie weer voorzichtig boodschappen aan het doen. Ik probeer gepaste afstand te houden. In mijn achterhoofd zitten de berichten dat een gedeelte van de mensen met Corona helemaal geen klachten heeft of zulke milde klachten heeft dat zij niet eens denken aan Corona. Terwijl ze toch anderen kunnen besmetten.

Omdat ik ook tot de groep behoor die kwetsbaar is, vind ik het spannend om weer de straat op te gaan. In het begin ben ik geschokt van de geïrriteerde, passief-agressieve en soms zelfs erg agressieve reacties die ik krijg als ik iemand vraag om afstand te houden. Onze Jumbo heeft een aantal paden die zo breed zijn dat er net één boodschappenkar doorheen kan. Inwendig mopper ik omdat er geen looproute is aangegeven. Dat zou nou precies een plek zijn om eenrichtingsverkeer in te stellen in de winkel. De deuren van het winkelcentrum gaan tot de helft open na zes uur ‘s avonds. Als je flink propt kunnen er net twee wagens langs elkaar heen. Dat is natuurlijk geen anderhalve meter. Denk maar niet dat iedereen er rekening mee houdt. En ook hier krijg ik geïrriteerde reacties als ik vraag of iemand even kan wachten tot ik helemaal door de deur heen ben.
Hoe snel vervalt ons laagje beschaving?!

Liggraphy via Pixabay

#GeenDorHout

Op Instagram kom ik de oproep #GeenDorHout tegen. Mensen zoals ik, die kwetsbaar zijn, actief zijn in deze samenleving en iets betekenen in hun omgeving, hun gezin of familie. Die allemaal een eigen verhaal hebben. Kwetsbaar zijn, maar zich geen dor hout voelen. Niet elke boom groeit recht. Niet elke struik wordt groot. Ook een kromme boom of een kleine struik kan vruchten of zaden geven.
De hele situatie in onze samenleving lijkt wel een natte droom van Darwin: het recht van de sterkste prevaleert. Het roept allerlei gedachten aan eugenetica en gedwongen sterilisatie bij me op. En aan senicide, waar meerdere films over zijn gemaakt zoals bijvoorbeeld The Ballad of Narayama. Gaan wij onze ouderen ook de berg op dragen om te laten sterven in de kou zodat ze geen belasting zijn voor de samenleving?

De hoogbejaarde vader van een vriendin ligt in het ziekenhuis. De arts zegt tegen mijn vriendin dat dit een goed moment is om geen behandeling te starten, want zijn dood zal een zachte dood zijn. Haar vader is nog niet zover. Hij staat nog teveel in het leven. Na veel aandringen door de kinderen, wordt hij uiteindelijk toch behandeld. Hij is inmiddels weer thuis bij zijn echtgenote en geniet met volle teugen van zijn laatste dagen op deze aarde. Wat heeft deze arts gedaan met ‘Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen’, een duidelijk onderdeel van zijn artseneed? Volgens mij is de tijd dat de arts zich gedraagt als God toch echt voorbij.

U en mij en ons

Het is een hele uitdaging om betekenis te geven aan de gevolgen van de coronamaatregelen. Ik probeer niet te verharden. Niet mee te gaan in de schreeuwerigheid van de discussies. Hoe kunnen we nou met elkaar deze moeilijke periode doorkomen? Vrijheid en grondrechten zijn een hoog goed in onze samenleving. Daar waar schreeuwerigheid en het recht van de sterkste wint, verliezen vrijheid en grondrechten terrein.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Hebt u wel eens geluisterd? Écht geluisterd en in de stilte gehoord welke wanhoop en angst er doorklinkt in de verhalen?
Door echt contact te maken kunnen we betekenis geven. Met elkaar en niet tegen elkaar. Dan kunnen menselijkheid en waardigheid het winnen. Dan gaat het niet meer over een onbekend virus, de aantallen die dood gaan of de economische balans op de lange termijn. Dan gaat het over u en mij en ons en wat wij er samen mee doen om ons leven betekenis te geven en in vreugde te leven.

waldiwkl via Pixabay

© Chiara Sahin-Pisanu, 27 augustus 2020

, , , , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie