Beste wensen voor komend jaar

Welvaart en welbevinden groeit als er sprake is creativiteit, vertrouwen en menselijkheid. Het afgelopen jaar is een uitdaging op vele vlakken geweest. Wat hebben Covid-19 en de coronamaatregelen ons gegeven? Een verkenning.

Enthousiasme voor een nieuw verhaal

Van de week ga ik met mijn vader naar een kamer kijken in een verzorgingshuis. Hij gaat hard achteruit en klinkt steeds vaker verward aan de telefoon. Als ik hem vertel dat mijn zoon staat te stofzuigen in de huiskamer weet hij niet meer wat een stofzuiger is. Hij kijkt in zijn boekenkast en vindt ‘nieuwe’ boeken, ook al staan ze al jaren in zijn kast. Hij begrijpt niet hoe ze in zijn kast komen. Hij vraagt of ik ze in zijn kast heb gezet. Al heb ik hem gisteren gesproken over zijn boeken, belt hij vandaag vol verwondering opnieuw op over een prachtig boek dat hij aan het lezen is in het Italiaans en dat hij nog nóóit heeft gelezen. Ik moet inwendig lachen als ik zijn enthousiasme hoor. Hij slaat voor het boek zelfs de nieuwsuitzending over waarnaar hij vijf keer per dag kijkt alsof het een gebed is.

Diezelfde nieuwsuitzending brengt hem in de war en hij pakt, zoals veel dementerende ouderen, vooral de angst voor het verspreiden van Covid-19 op. Hij kan niet relativeren en maakt zich zorgen over mij en andere familieleden. Voor zichzelf is hij niet zo bang. Hij komt sinds het voorjaar door alle coronamaatregelen nog maar weinig mensen tegen. En als het zo moet zijn zegt hij, dat hij ziek wordt, dan is het zo. Hij heeft een mooi leven gehad en eens moet iemand toch sterven. Wel, zo vindt hij, liefst zo laat mogelijk en in goede gezondheid.

De mens weegt en wikt en God beschikt

Het getal 2020 vind ik een mooi getal: synchroon, iteratief en harmonisch. Het klinkt als een goede muziekcompositie waar je naar wilt blijven luisteren. Ik heb er zo’n heel ander gevoel bij dan de emoties die alle gebeurtenissen van dit jaar oproepen. Ik hoor en zie zoveel angst, woede en complete verwarring over wat er aan de hand is. Als iemand zonder gevoel naar de kale cijfers kijkt, zonder de verhalen en de gevoelens van mensen mee te nemen, dan vind ik het onbegrijpelijk waar we in terecht zijn gekomen. Waar is het vertrouwen van mensen? Waar is het enthousiasme voor een mooi nieuw verhaal?

Het leven is onvoorspelbaar, slechts gedeeltelijk maakbaar en we weten maar twee dingen zeker: we worden geboren, we gaan dood. Mijn opa zei altijd: ‘De mens weeg en wikt en God beschikt’. De weg tussen het begin en het einde is een ontdekking waar we van alles meemaken: diepste treurnis en bergenhoge euforie en alles wat er tussen zit. Iedere dag is een nieuwe dag, waar we onszelf opnieuw kunnen uitvinden. Maar, zo vraag ik me af, als je niet het gevoel hebt dat iedere dag een nieuwe afslag op de kaart van het leven is en bereid bent om afscheid te nemen, hoe ga je dan met een zogenaamde pandemie om?

Pete Linforth via Pixabay

Menswaardig en vol vertrouwen?

Er vallen in Nederland nog steeds minder dodelijke slachtoffers door Covid-19 dan door kanker en hart- en vaatziekten. Wereldwijd zijn er minder mensen overleden aan Covid-19 dan door honger. Maar liefst 821 miljoen mensen (dat is ongeveer 1 op 9 mensen wereldwijd) krijgen dagelijks niet genoeg te eten. Er zijn wereldwijd meer mensen dakloos en/of ontheemd door oorlogsgeweld dan dat er Covid-19 besmettingen zijn. Toch domineren Covid-19, de besmettingen, de slachtoffers en de maatregelen onze nieuwsberichten. Wie bepaalt, zo vraag ik me af, wat nieuwswaardig is? Wie bepaalt wat prioriteit heeft als het gaat om aandacht, menswaardigheid of beleid? Als ik mijn zoon flink bang maak voor alle enge mensen, ziekten en andere gevaren die hij tegen zou kunnen komen en vervolgens verbied om uit te gaan, vrienden te ontmoeten en feest te vieren, bereik ik dan wat ik wil? Wordt hij dan een evenwichtige volwassene die met zelfvertrouwen de ups en downs in het leven aan kan?

Bruto Nationaal Geluk

Een overheid die door angst en begrenzing een gemeenschap stuurt en elke eigen verantwoordelijkheid ontneemt; sterker nog, een overheid die mensen kleineert, sanctioneert en ontmenselijkt zorgt voor trauma’s, gebrek aan weerstandsvermogen en armoede op allerlei vlakken, die ons nog jaren gaat achtervolgen. Een overheid zou moeten investeren in creativiteit, vertrouwen en menselijkheid. Er voor zorgen dat we in staat zijn verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen welzijn en onze eigen gezondheid. En dat is breder dan coronamaatregelen.

Het Nederlandse Ministerie van Ontwikkelingssamenwerking heeft actief bijgedragen aan het ontwikkelen van het instrument Bruto Nationaal Geluk dat door Bhutan als eerste wordt gebruikt om welvaart en welbevinden te meten. Als we dit gebruiken om de Nederlandse situatie langs de meetlat te leggen dan vind ik dat we een beschamend resultaat krijgen: een land waar 1 op 9 jonge vrouwen en meisjes regelmatig geen geld heeft om maandverband te kopen, waardoor ze niet naar school kunnen gaan, een land waar 10% van alle kinderen regelmatig zonder ontbijt naar school moet, een land dat in Europa één van de hoogste percentages feminicide heeft en waar de verschillen in beloning tussen man en vrouw bij gelijk werk nog steeds niet gelijk zijn getrokken.

Gerd Altmann via Pixabay

Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zijn eigen dromen. Ik wens voor 2021 dat er naar uw verhaal wordt geluisterd en dat u ruimte en de vrijheid krijgt en neemt om uw dromen waar te maken. Dood gaan we allemaal, het gaat er om wat we in de tussentijd doen om samen met anderen vol vertrouwen de uitdagingen van het leven aan te gaan.

© Chiara Sahin-Pisanu, 26 november 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie