Barensweeën van een nieuw bewustzijn (Yoyo van der Kooi)

Terwijl om ons heen wereldwijd economieën instorten, hongersnoden ontstaan, zelfmoorden en echtscheidingen toenemen en het aantal psychisch ontredderde mensen tot ongekende hoogtes stijgt, zitten we bij de aanvang van dit nieuwe jaar in een nog extremere lock-down dan de vorige. 

Die beoogt, samen met een ingrijpende vaccinatie-operatie, het Covid-19 virus nu definitief onder de duim te krijgen. Intussen schijnt er alweer een mutatie van het virus (naar verluidt nog kwaadaardiger en dodelijker dan Covid-19) in aantocht te zijn…

De tegenstellingen tussen volgers en protesteerders, tussen voor- en tegenstanders van de vaccinaties, lijken zich te verscherpen en niemand weet waar dit uiteindelijk toe zal leiden.

 De pijn van afgescheidenheid

Hoe fijn ik het ook vind dat we tenminste via het scherm nog (zonder mondkapje) contact met elkaar kunnen onderhouden, toch ervaar ik het als een schrijnend gemis dat we ook in 2021 nog steeds voor onbepaalde tijd uit elkaars buurt moeten blijven, als uitdrukkingsloze en schier onverstaanbare zombies langs elkaar heenlopen en elkaar niet mogen aanraken of omarmen. 

Online kunnen we weliswaar met elkaar praten en informatie uitwisselen (echt in elkaars ogen kijken gaat helaas niet: je kijkt óf naar de persoon, óf in de camera), maar taal is een gebrekkig hulpmiddel en vaak de wortel van misverstanden, terwijl fysiek contact in de vorm van een hand op een schouder of een spontane knuffel ons – zonder dat we woorden hoeven te gebruiken – zoveel dichter bij elkaar brengt.

Gelukkig kan ik tot op zekere hoogte nog steeds vanuit mijn eigen integriteit beoordelen welke overheidsmaatregelen ik wel of niet zinvol acht – en daarnaar handelen, mits ik de daaraan klevende risico’s – die er niet om liegen – aanvaard. Daarnaast kan ik dankzij een chronische aandoening een beroep doen op de uitzonderingsclausule van de Rijksoverheid, waardoor ik – weliswaar met een geplastificeerd kaartje om mijn nek – nog steeds vrij ademend rond mag lopen zonder ‘muilkorfje’.

De handhaving

Hoewel… onlangs werd ik weer even in verwarring gebracht door het volgende voorval.
Voor het eerst sinds lange tijd besloot ik gebruik te maken van het openbaar vervoer, om een dierbare vriendin in Utrecht te bezoeken.
Op het perron in Arnhem werd ik aangehouden door een handhaver van de Spoorwegen, die mij erop attent maakte dat ik geen mondkapje droeg. Ik wees naar het kaartje op mijn borst. Hij wierp er een blik op, glimlachte en gebaarde dat ik door kon lopen. In de trein was er verder geen controle.

Na een fijne middag en avond met mijn vriendin drentelde ik ’s avonds laat heen en weer in de grote vrijwel lege stationshal in Utrecht, in afwachting van de laatste trein naar Arnhem, toen er weer een handhaver in een geel NS-jasje op mij af kwam. “Mevrouw, u moet hier een mondkapje op.” zei hij streng. Ik liet hem mijn kaartje zien. “Mevrouw, dat geldt hier niet.” antwoordde hij resoluut. “Hoezo?”, vroeg ik, “Dit is toch een advies van de Rijksoverheid?” “Ja, dat klopt,” zei hij, “maar de NS hebben hun eigen regels en u moet hier een mondkapje dragen.”

Ik zag wel dat discussie hier niet zinvol was, haalde een mondkapje – dat ik altijd bij mij heb voor eventualiteiten – uit mijn jaszak en zette het op. Later, in de trein, deed ik het weer af, benieuwd naar wat de conducteur zou zeggen. Opnieuw was er echter geen controle op het hele traject.

Een paar dagen later voelde ik dat het gebeurde mij toch niet lekker zat. Dus ging ik naar de helpdesk van de NS en begon een chat met een medewerkster, die ik verslag deed van de reactie in Arnhem en die in Utrecht.

Direct kreeg ik als respons: “Goedenavond! Mijn excuses voor deze ervaring. Het is namelijk zo dat wij de richtlijnen van de overheid volgen. Wil je een klacht indienen?” Dat wilde ik wel. Ik kon namelijk het tijdstip aangeven waarop ik in Utrecht door de dienstdoende handhaver werd gecorrigeerd en bedacht dat het nuttig zou zijn als hij werd geïnformeerd over zijn vergissing. Ik kon nog kiezen of ik een anonieme of persoonlijke klacht wilde deponeren en ik koos voor dat laatste.

Dit was op 1 december. Sindsdien heb ik niets meer van de NS vernomen. Maar voor alle zekerheid zal ik voortaan als ik op reis ga een uitdraai van het chatgesprek in mijn tas bij me dragen…

Mijn eigen wereldje

Voor de rest kan ik niet anders zeggen dan dat ik aardig mijn draai heb gevonden in de situatie gecreëerd door de lock-down. Winkelen deed ik sowieso al nauwelijks. En als ik echt dingen nodig heb kan ik ze online bestellen. Verder geniet ik meestentijds van mijn kluizenaarschap, doe ik in mijn eigen tempo wat er gedaan moet/wil worden en mag ik van mezelf toegeven aan alle stemmingen die de wisselende ontwikkelingen in de wereld bij mij oproepen. Niet of nauwelijks het nieuws in de media of op de TV volgen bevalt mij goed.

Vervelen doe ik mij niet. Ik heb voldoende live en online contacten met mensen bij wie ik mijn hart kan luchten en waarmee ik diepgaande gesprekken kan voeren of lichtvoetige gekheid kan maken. Verder werk ik tussen mijn (online) counselingsessies door aan mijn nieuwe website.

En bij mijn speurtocht naar geschikte foto’s in mijn talloze fotoarchieven kom ik allemaal nostalgische herinneringen tegen aan mijn reizen naar het Verre Oosten en de tijden waarin bij het werken met groepen innigheid en intimiteit nog heel vanzelfsprekend waren.

Komt het ooit weer goed met de wereld?

We hoeven niet terug naar ‘normaal’. Want laten we wel wezen: dat normaal was duidelijk aan ingrijpende veranderingen toe – en die zijn zich nu aan het voltrekken. Waar wij in deze periode doorheen gaan zou je kunnen zien als sterven en opnieuw geboren worden, of de barensweeën van een nieuw bewustzijn – waarvan we niet weten hoelang ze zullen duren. Niettemin hoop ik met heel mijn hart dat er bij mijn leven nog een tijd komt waarin de landsgrenzen weer opengaan en wij elkaar weer onbevangen in de armen kunnen sluiten en in de ogen kunnen kijken.

Inmiddels komt zo zoetjes aan het licht weer deze kant op en ontdek ik bij de ochtendwandelingen door mijn wijkje verbazingwekkende staaltjes van midwinterbloei. De klimaatverandering? Vast wel. Maar niettemin wonderbaarlijk.

Aan het begin van dit nieuwe jaar wens ik ons allen gemoedsrust, vertrouwen, liefdevolle verbinding en levensvreugde toe in het eeuwig veranderende Hier en Nu.

© Yoyo van der Kooi, 1 januari 2021

7 reacties voor Barensweeën van een nieuw bewustzijn (Yoyo van der Kooi)

  1. Bart van Dalsen 20/01/2021 op 23:00 #

    Mooie column Yoyo, goed begin van 2021🥑🌹

  2. Bart van Dalsen 20/01/2021 op 22:58 #

    Mooie column Yoyo!

  3. Annelies 20/01/2021 op 21:15 #

    Ik was zo benieuwd wat je zou doen, zeggen toen je aangesproken werd in Utrecht.
    En dat ook jij ergens op terug bent gekomen.
    Goed te lezen.
    Verder fijn dat je er weer bent.

  4. Greet 19/01/2021 op 07:31 #

    Met veel plezier gelezen lieve Yoyo 🍀🙏💫
    Die barensweeen naar een nieuwe tijd vind ik heel mooi💫😘

    • Yoyo van der Kooi 23/01/2021 op 23:56 #

      Dank je, lieve Greet.
      Alles goed met jou?
      Warme groet van Yoyo

Geef een reactie