Auteur Archief | Gerome

Zonder namen (Gerome)

Vorige maand schreef ik in mijn column Betekenisloos over mijn ambivalentie van taal en woorden die eens in de zo veel tijd bij mij opspeelt. Deze ambivalentie is deze zomer bij me gebleven, ik ben nog steeds steentjes in de vijvers van de betekenisloosheid aan het gooien. (meer…)

Lees verder 0

Betekenisloos

In mijn column van september 01/10/2018, schreef ik over mijn ambivalentie over taal en woorden die eens in de zo veel tijd opspeelt. Het is weer zover: mijn ambivalentie speelt hoogpolig op. (meer…)

Lees verder 0

Nee zeggen, is meer dan okay

Vorige week werd ik opgebeld door een goede vriend die in een situatie was beland waarin hij overlopen werd. Hij had al een paar keer zijn grens aangegeven maar daar werd mee gesold. Hij worstelde met het duidelijkst mogelijke ‘nee’ dat hij moest gaan geven. (meer…)

Lees verder 0

Angst en liefde

Twee gedichten als een contrast in deze tijden van de angst (hamsteren van toiletrollen) en de liefde; Vasalis en de Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade. (meer…)

Lees verder 0

Nevel gumt alles uit

Nevel gumt alles uit Nevel gumt alles boven de grasvlakte uit en stilte trekt op als slaap. Geruisloosheid  zoals thuis, daar zijn bleke dames. Ze dragen dolle kervel in hun haren, ze kolken beneden je stuur. Flarden komen op als een steigerend ros. In de verte zie je dat boven in de mist een luikje [...]
Lees verder 0

Buik, Erik Bindervoet

BUIK Toen ik vanmiddag je buik had geaaid Een beetje onnadenkend, liep meteen Een koud ontroerde rilling door me heen. De tijd werd vastgezet, toen teruggedraaid, Gestopt op dat moment, de eerste keer Dat ik je buik ooit zien of voelen mocht, De vrijgevochten zachtheid die ik zocht, Verlangend steeds naar alsmaar meer en meer. [...]
Lees verder 0

Nog steeds die luchten

Nog steeds die luchten Nog steeds die luchten, schaduwen van wolken wegvluchtend op windrimpels in de rivier Het landschap onherkenbaar veranderd zeggen wij die nu leven, nu zien Er is een wereld, diep beneden, hoog boven ons die wij hier alleen vermoeden kunnen Het moment na de laatste toon voor de eerste herinnering: een ruimte [...]
Lees verder 0

Sneeuwkoningin

Sneeuwkoningin Kai heeft scherven in zijn ogen.  Zijn hart is een blok ijs. Dus denkt hij  dat hij mij moet zijn,  aan deze kou genoeg heeft. Bevroren vijvers,  blauwe paleis reusachtig om hem heen en niemand hier dan ik,  dan hij, dan ijs.  Wie zegt dat je warm moet zijn?  Blijf hier Kai. Hier bederf [...]
Lees verder 0