Auteur Archief | Dirk Oegema

Levende leegte (Dirk Oegema)

Liefde is makkelijker toegankelijk dan leegte. Laagdrempelig. Liefde omarmt, nodigt uit. Onze cultuur weet er raad mee, we lusten er wel pap van. Maar leegte, wat is dat? Wat moet je daarmee? Hier stopt onze beschaving. Net op tijd, net voor de streep. Leven en dood Het verbaast mij hoe dicht de twee bij elkaar [...]
Lees verder 0

Het verloren verlies (Dirk Oegema)

Regelmatig verlang ik terug naar de ervaring van dat eerdere verlies. Het eerste verlies. De krankjorume helderheid van die ervaring. Naar de liefde die daar leefde. Het wegvallen van elke twijfel over waar het leven over gaat. Dat zien in de ogen van anderen. Dat zien in de spiegel van mijn eigen blik. Voorbij de [...]
Lees verder 1

Het rijk alleen (Dirk Oegema)

Op het kasteel… Hier treffen we elkaar vier maanden later, na een week Marrakesh: vier mannen, een fotograaf en drie amateurs. Allemaal op zoek naar contact. Met het leven, met mensen. Mensen fotograferen in Marrakesh. Dat mag daar, als je contact maakt. Prachtig kasteel. Aan het einde van een rechte oprijlaan. Bomen. Grote bomen, in [...]
Lees verder 1

Alles wit – ijs-wit (Dirk Oegema)

Leven en dood is het thema waar mijn columns over gaan. Dit keer gaat het over mijn ervaring met een witte wereld. Alles wit. IJs-wit. De wereld wit. Eindeloos veel tinten wit. Ik laat me voorzichtig zakken in de stille wereld die zich aandient. Nee, het is directer. Die me wordt aangeboden. Zoals ze zich aanbiedt [...]
Lees verder 0

Een doodlopende surprise (Dirk Oegema)

Die vrijdagavond wist ik wat ik wilde maken voor Sinterklaas: een doodlopende surprise. Surprises groeien ergens naar toe, hebben een ontknoping, iets wat duidelijk wordt. Dat waar het uiteindelijk om gaat. Ik wou het omdraaien: eentje die duidelijk begint maar gaandeweg onduidelijk wordt. Eentje die doodloopt, die eindigt in niets. En dat dan als surprise. [...]
Lees verder 0

Dood gewoon (Dirk Oegema)

Zes jaar verder, zes jaar later. Om mij heen is het gewoon. In mij is het gewoon. Gewoon wat niet gewoon kan zijn. De dood van mijn zoon. Vermalen door de tijd tot het fijnste stof en zorgvuldig vermengd met elk deeltje van mijn leven, vermengd met elk deeltje van deze werkelijkheid. Ongescheiden. Eén. Zo [...]
Lees verder 2