Auteur Archief | Dirk Oegema

Voorbij leven en dood (Dirk Oegema)

Vier jaar schrijf ik hier nu over leven en dood. En nu stop ik. Voorlopig tenminste, want alles is tijdelijk. Tijd dus om over te stappen naar een volgend onderwerp. Naar een onderwerp dat mij al een tijdje bezighoudt. Bijna vijfentwintig jaar om wat preciezer te zijn. Zijn en zo.

Lees verder 0

Roos en de zeven hanen

Roos is jong en mooi, heel mooi. Een prachtig figuur, het leven spat ervan af. De laatste maand leeft deze roodharige schoonheid tussen zeven haantjes. Ook jong, maar al wel de borst vooruit. Roos doet elk moment haar best niet naar ze te kijken als ze in de buurt zijn, want ze zijn er niet […]

Lees verder 1

Jij ligt voor

Jij ligt voor (Dirk Oegema) “Jij ligt voor. Ver voor. Ik ben nog maar 64, jij 91. Hoe is dat? Zoveel dieper in de tijd, dichter bij de streep.“ “Ik voel geen verschil.” zegt mijn moeder. We zitten in haar keuken. Ik vraag nog maar een keer. “Straks ben ik 70, dan 80 en heel […]

Lees verder 0

Diepte van niks

Het sterft hier van de vogeltjes. Boven mij zingt een puttertje. Hier in het paradijs waar we tijdelijk zijn toegelaten, ergens aan het begin van de route du soleil, en dan een half uurtje naar links de heuvels in. (meer…)

Lees verder 0

Aflopend Tij

Een vriendin belt. Beetje vanuit de afstand, zij is vooral de vriendin van mijn vrouw. En tegelijk slinkt de afstand met de jaren. Met regelmaat kijken we elkaar aan gedurende de laatste veertig rondjes rond de zon. Ze belt mij als haar voordeur niet meer open of dicht wil. Of als het toilet niet meer […]

Lees verder 0

Verdrietig

Verdrietig. Dat ben ik. Een beetje opgesloten in mijn eigen zijn. Non stop bij mezelf op bezoek. Waarom? Waarom is niet duidelijk. Ik ben op zoek naar de oorzaak. En de uitgang.

Lees verder 1

Landen in de crisis

Vanmiddag zijn we met de camper vertrokken uit Vorden, van het landgoed van de adel van Medler. De familie die de grond bezit. Tenminste, dat is is wat iedereen hier de laatste eeuwen zegt. Deze week barsten alle knoppen daar open, de kruinen van de bomen dekken elke dag een stukje meer de hemel af. […]

Lees verder 1

HET

Buiten bruist het groen de grond uit. Pure spiritualiteit: maanden roerloos in retraite, daar diep in het donker, verenigd met het duister van de aarde. En dan de sprint naar boven, vertrouwend op het licht der wereld. Juichend met wijd open armen richting de zon. En de zon gaat helemaal los boven deze orgie. Maar […]

Lees verder 1

Geen idee

Waar ga ik hier over schrijven? Jij hebt geen idee. Ik ook niet. Writers block. Heb ’t schrijven een paar dagen uitgesteld, maar dat hielp ook niet echt. Dan maar een blinde start, in het hier en nu. Inkt die uitvloeit op papier, tekst die tevoorschijn komt vanonder de punt van mijn gele plastic balpen.

Lees verder 0

Negen jaar later

De dood en negen jaar later. Negen jaar voorbij. Mijn zoon. De onbegrijpelijke logica van de aanwezigheid van iets wat ik kwijt ben. Verloren ben, jaren geleden. Hoe kan verlies aanwezig zijn?

Lees verder 0