Auteur Archief | Dirk Oegema

Bijna dood (Dirk Oegema)

Dat is waar ik wakker word. Ik zie ineens wat ik nooit goed begrepen heb. Dat mijn hoofd en lijf soms buiten het bereik van mijn verstand zijn, vaak zelfs buiten het bereik van mijn bewustzijn. En dat het denken daarbij staat te kijken. De regie volledig kwijt is. En dat terwijl ik ervan uit […]

Lees verder 2

De oude (Dirk Oegema)

Ik weet natuurlijk best dat dingen soms beter worden. Maar als alles weer beter wordt, dan wordt het een beetje saai. En daar wil ik niet aan meedoen. Dat zou het einde zijn van alle humor. Het licht verandert daar, wordt zwakker, grijzer.

Lees verder 0

De zin (Dirk Oegema)

Ver voorbij het verstand begint de wereld. En het leven, tot en met plantjes, bomen, beestjes, dieren. Inclusief jij, ik en de anderen. Best eng, leven. Niets gaat zo dood als dit leven. Altijd, overal. Elk leven precies één keer.

Lees verder 0

Schier unlimited (Dirk Oegema)

Ik ben op het Wad. Ben drooggevallen met ons kleine bootje vlak naast de jachthaven van Schiermonnikoog. Wandel naar de punt van het eiland. Daar laat ik de vuurtoren achter, die erg rood en scherp staat afgetekend tegen de lucht. Voor mij de westpunt. Onder aan de duinen doe ik mijn slippers uit en betreed [...]
Lees verder 0

Vergankelijkheid (Dirk Oegema)

Vergankelijkheid. Dat associeert licht en makkelijk met oud. Een woord dat huis houdt op de begraafplaats. Een woord bij mensen die steeds minder worden genoemd. Versteende namen. Richting de rand van het leven… Daar, waar het licht verandert in schemer, voor het definitief donker wordt. Ons instinct verzet zich met al zijn levenskracht tegen de [...]
Lees verder 0

Jij en ik (Dirk Oegema)

Veel mensen zijn op het spirituele pad om op zichzelf te zijn. Om zichzelf te zijn. Liefst op de top van een berg. En alleen. Autonoom. Of, voorruit, alleen met God. Maar nog steeds alleen met God. Zoeken de kracht van autonoom zijn.

Lees verder 1