Anders durven zijn (Jolanda Verburg)

Net als twee jaar geleden is iemand die mij dierbaar is uit het leven gestapt. Samen hadden wij nog gerouwd om onze vriendin die twee jaar geleden overleed. En nu koos hij zelf voor een andere weg. Wat doet dat pijn!

Mensen die anders zijn worden nogal eens dwarsgezeten, tegengewerkt, met de nek aangekeken of zelfs gepest, simpelweg omdat ze keuzes maken die door de mainstream niet begrepen wordt. Mensen die anders zijn reageren anders, leven anders, hebben andere ideeën en lopen buiten de gebaande paden. Vaak worden ze als een bedreiging voor de status quo ervaren en zijn daardoor een beetje eng.

Anders zijn heeft consequenties

Al heel jong voelde ik dat ik anders was. Ook wist ik intuïtief dat anders zijn consequenties met zich meebrengt. Daarom heb ik altijd geprobeerd zo normaal mogelijk te zijn. Je wil er immers bij horen en geaccepteerd worden. Maar je kan jezelf niet helemaal van je afschudden dus werd ik zo nu en dan gepest. Toch heb ik dat altijd genegeerd, waardoor het pesten vaak vanzelf ophield.

Toen ik zo’n jaar of 35 was, kwam het besef dat ik anders ben op zeker moment meedogenloos binnen en raakte ik in een depressie die zeker twee jaar geduurd heeft. Ik moest erkennen dat het leven dat ik leidde eigenlijk niet het leven was waar ik gelukkig van werd. Het was een leven dat voldeed aan de verwachtingen van mijn ouders, mijn familie en uiteindelijk ook van mijn omgeving. Om te overleven moest ik mijn masker afzetten. Ik moest de naakte waarheid van wie ik eigenlijk was onder ogen zien.

Jezelf worden

Als je op een dag beseft dat je niet het leven leidt dat je zou willen leiden, dan dient zich direct het volgende dilemma aan: wie ben je dan en wat wil je eigenlijk? Hoe het dan wel moest heeft mij lang beziggehouden. Achteraf bekeken is de weg die ik nu bewandel heel natuurlijk, maar als je er voor staat is het een onoverkomelijke berg die je aanschouwt.

Als je eenmaal het nieuwe pad bent ingeslagen dan kom je allerlei mensen tegen die je voorheen niet zag. Zo heb ik nu een hele groep vrienden en vriendinnen die een andere manier van leven en werken hebben. Zij conformeren zich niet als vanzelfsprekend aan de huidige economische orde. Sommigen zijn altijd al zo geweest, maar velen hebben net als ik een radicale ommezwaai gemaakt.

Een lange weg

Op mijn zoektocht naar wie en wat ik wil zijn kwam ik op een dag een bijzondere man tegen. Wars van conventies, wars van decorum, een vat vol creatieve ideeën, op zoek naar een nieuwe manier van leven. Hij, inmiddels los van het zakenleven, had de kredietcrisis zien aankomen omdat hij vanuit zijn werk in de bankenwereld voelde dat het misging. Daar wilde hij geen deelgenoot van zijn dus stapte hij op.

Wij vonden elkaar via ons beider interesse voor de systeemtheoreticus en oprichter van de Club van Boedapest Ervin Laszlo, die wij los van elkaar hadden ontmoet. Het klikte tussen ons, dezelfde bevlogenheid, dezelfde doelen nastrevend en uiteindelijk samen de wereld verbeterend. Wat ik vooral bewonderde in hem was dat hij nog een stapje verder durfde te gaan in een nieuwe manier van leven. Hij leidde een nomadenbestaan en bij voorkeur zonder vaste woon- of verblijfplaats. Dat maakt het leven in deze samenleving extra gecompliceerd.

Anders zijn

Mijn dierbare vriend heeft mij geleerd om anders te zijn en om dat ook uit te dragen. Maar het is en blijft niet gemakkelijk. De maatschappij is vaak meedogenloos en hard en werpt onnodige obstakels op. Dat frustreert, dat maakt het leven ingewikkeld en moeilijk. Daarvoor moet je wel heel stevig in je schoenen staan.

Iwanjka in betere tijden (april 2016)

Mijn eigen kinderen zeggen geregeld dat ik zo anders ben dan anderen. Zij moeten van mij uit de moestuin eten, ik koop bij voorkeur alleen tweedehands kleding, ik besteed tijd en aandacht aan ons landschap, heb rare vrienden, zet mij in voor het onvoorwaardelijk basisinkomen, geef les in yoga en meditatie en heb geen baan van 9 tot 5.

Twee vrienden kwijt

Ik ben nu twee heel dierbare vrienden kwijt. Beiden waren zij onzeker over hun daden. Beiden hadden het gevoel gefaald te hebben. Ook hadden zij het gevoel dat de veranderingen niet snel genoeg gingen. Beiden raakten de grip op het leven kwijt. Dat doet mij enorm twijfelen of ik wel op de goede weg ben. Moet ik de strijd opgeven? Moet ik mij neerleggen bij wat is?

Anders dan zij heb ik wel het rationele besef dat verandering heel erg langzaam gaat en dat bij iedere bocht in de weg frustratie opdoemt. Soms kan je verandering niet afdwingen en is geduld en ‘go with the flow’ ook een leerproces. Het doet mij ook beseffen dat aansluiting houden bij de samenleving heel belangrijk is. Je kunt ook te ver doorschieten of te ongeduldig zijn. Dit is voor mij weer een essentiële levensles.

© Jolanda Verburg, 1 oktober 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , ,

2 reacties voor Anders durven zijn (Jolanda Verburg)

  1. Jolanda Verburg 08/10/2019 op 13:38 #

    Dank je, Lenie.
    Jouw column is heel herkenbaar en bevat eyeopeners. Fijn dat je deze onder de aandacht brengt. Ik zal hem verder delen.
    Lieve groet, Jolanda

  2. Lenie 07/10/2019 op 18:09 #

    Jolanda, ik ben geraakt door je column. Ik schreef een artikel over dat Anders Zijn waarover jij het hebt. De titel: Een nieuwe tijd vraagt nieuwe mensen en de link, altijd handig:
    https://www.soekja.nl/publicaties/een-nieuwe-tijd-brengt-nieuwe-mensen

    We zien elkaar snel! tot dan, hartelijke groet, lenie

Geef een reactie