Als het leven wat tegenzit (Jolanda Verburg)

Het is niet de beste tijd van mijn leven. Het besef, na het overlijden van mijn vader, dat oud worden dichterbij komt, zet mij aan het denken. Hoe wil ik zelf oud worden? Het leidt tot weemoedigheid. Wat doe je als het leven even tegenzit? Dan kom je tot het besef dat dit levenskunst is. 

Meidoorn

In februari overleed mijn vader. Nu behoor ik tot de oudste generatie, dat voelt best vreemd. Maar het is niet zozeer zijn overlijden waardoor ik mij niet prettig voel. Voor mijn vader begon het leven ondraaglijk te worden en was het einde welkom. Hij was een onafhankelijke persoonlijkheid die zijn zaakjes altijd zelf regelde. Altijd in controle. Dat kon hij steeds minder goed. Hij was slechtziend geworden en daardoor ernstig beperkt in zijn handelingen. Ook beginnende dementie speelde hem parten wat zijn toch al wisselvallige humeur niet ten goede kwam.

Oud worden

Fluitenkruid

Het is niet leuk om je ouder zo te zien aftakelen. Het laatste jaar kon hij niet meer zonder hulp van anderen en juist de aantasting van zijn vrijheid vond hij verschrikkelijk. Was het wel verstandig dat hij het afgelopen jaar een ingrijpende operatie onderging, vraag ik mij af, want vanaf dat moment ging hij extra hard achteruit. Het brengt mij bij mijzelf. Tot welke leeftijd wil ik mij laten behandelen? Wat is voor mij kwaliteit van leven?

Ook mijn moeders laatste jaar, ruim twintig jaar geleden, was een lijdensweg nadat zij was gediagnostiseerd met longkanker. Toen zij overleed was ik midden dertig. Ondanks het verdriet, ging het leven daarna gewoon door. Hoewel ik toen erg bezig geweest ben met sterfelijkheid, was oud worden nog ver weg. Geen issue om bij stil te staan.

Hoe anders is het nu. Ineens vraag ik mij af hoe ik zelf oud zal gaan worden. Hoe wil ik eigenlijk oud worden? En kan ik daar zelf invloed op uitoefenen? Het houdt mij behoorlijk bezig. Wij wonen op het platteland. Kunnen wij hier wel oud worden? Hulp is niet echt om de hoek.

Ontspullen

Klaproos

Nog zo’n praktisch punt bij het ouder worden. Hoe wil je wonen? Waar moeten wij heen met al onze spullen als we ooit noodgedwongen naar een kleinere woning verhuizen? Mijn kinderen wil ik er niet mee opzadelen. Moet ik maar vast gaan ontspullen? Tot mijn eigen ontsteltenis ben ik er ongemerkt naar gaan googelen en heb ik al een aantal dozen met spullen naar de tweedehandswinkel gebracht.

Op zich is het niet verkeerd om over de toekomst na te denken, maar als je in de vijftig bent en volkomen gezond is er geen noodzaak om al over een naderend einde na te denken. Veel te vroeg. En toch laat het mij niet los. Het leven voelt even helemaal niet goed.

Hoe overleef ik de erfenis

Kweepeer

Naast het onterechte gepieker over oud worden speelt er nog een aspect mee waar ik beslist niet vrolijk van word: de afhandeling van de erfenis. Het is niet alleen de nalatenschap van mijn vader maar ook die van mijn moeder. Het rakelt het overlijden van mijn moeder weer op. Maar het krijgt ook een lelijk staartje door beslissingen die mijn vader in de tussenliggende jaren genomen heeft.

Ik bevind mij nu in een situatie die ik herken van verhalen van andere mensen. Van die verhalen waarvan je denkt als je ze hoort: dát gaat mij nooit gebeuren. En het overkomt me toch. Het doet pijn. Het is niet wat ik van het einde van het leven van mijn ouders verwacht had. Het samen leegruimen van het ouderlijk huis, het op een goede manier afronden van iemands leven, het delen van herinneringen en emoties, maakt plaats voor strijd. En misschien moet ik wel juridische stappen ondernemen om de zaken op een goede manier geregeld te krijgen, terwijl ik mij ooit heb voorgenomen nooit meer conflicten via de juridische weg op te lossen.

Levenskunst

Wilgenroosje

Het is niet de beste tijd van mijn leven. Met harde hand word ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat het leven soms oneerlijk en pijnlijk is. Dat relaties niet gaan zoals ik zou willen. Dat verwachtingen niet worden waargemaakt. Dat het ondenkbare bewaarheid wordt. Dat het leven onverwacht, onvoorspelbaar en meedogenloos kan zijn.

Al reducerend en deducerend zittend op mijn meditatiekussen constateer ik dat ik te maken heb met een onvervalst stukje levenskunst. Juist hierom zijn wij op deze aarde om in te zien wat er speelt en waar het leven nu echt over gaat. Het leven is de kunst om onze pijn aan te kijken, angsten te overwinnen, het leven te aanvaarden zoals het is en los te laten wat niet langer bij ons hoort.

© Jolanda Verburg, 1 juni 2019

Eigen foto’s van bloemen uit eigen landschap.

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie