Als amateur (Dirk Oegema)

“Ik zoek het leven, als amateur. ‘Dichter bij het leven’, dat is het motto. Waar wil je anders naar toe. En soms moet je oppassen met wat je verlangt. Want soms krijg je wat je verlangt en blijkt het wat groter dan je in je hoofd had. Dat geldt voor de liefde. En voor de dood.”

Dit schreef ik bij de start van deze blog. Over hoe ik erin sta als schrijver over leven en dood op deze site. En hoe ik in het leven sta. Het floepte eruit, toen. En nu, vier jaar verder raakt de tekst mij onverwacht opnieuw.

Ik zoek het leven. En op dat vlak ben ik amateur. Een docent van de schilderclub daagde me uit om dat waar te maken, in hoe ik schilder, in wat ik maak. Ik dacht dat het simpel was. En duidelijk. Maar de afgelopen twee maanden heeft het me beziggehouden. Duidelijk is dat ik beginneling ben als het om schilderen gaat, ik ben nog geen jaar bezig. Van de meesten in mijn klasje schat ik in dat ze nooit meer zijn gestopt nadat ze als peuter hun eerste werk produceerden. Maar dat beginner gaat veel verder, raakt alles, ook deze columns. Ik leef voor de eerste keer. En elke ervaring is de eerste van die vorm. Geen enkele is gelijk, zoals ook geen twee zandkorrels hier op aarde aan elkaar gelijk zijn. De professional heeft een bepaalde visie op wat je maakt, hoe je dat doet en ook op hoe je je ontwikkelt. En op elk van die punten begint de volgende ervaring weer van voren af aan.

Ik ben hier echt een amateur. En een liefhebber, of minnaar, om de twee oorspronkelijke betekenissen van het woord nog even terug te halen. Ik voel me geen levenskunstenaar. Mijn leven is niet mijn ultieme creatie. Het leven lijkt mij vaak een vorm te geven in plaats van dat ik het leven vorm geef. Dat zie ik aan mijn neus. En achterom kijkend, soms aan mijn geschiedenis. De professional is een maker met een gediplomeerd zelfvertrouwen. Voor mij is het leven niet het succes van een meer of minder geslaagd product. Dat is voelbaar in de wereld van het verlies en nergens zo tastbaar als dichtbij de dood.

Hier, op dit punt, zet ik me af tegen de professional. In een ander stuk van mijn leven was ik die professional. Uit volle overtuiging, toen, maar achteraf nog steeds. En als ik mijn auto gemaakt wil hebben, dan zoek ik een professional en geen amateur.

Ik verlang er naar dichterbij het leven te zijn. En soms is wat ik krijg groter dan ik voor ogen had. Zo kreeg ik de dood er bij cadeau. De dood, die innig verbonden is met het leven, er onlosmakelijk deel van is. Dus dichterbij het leven, is in mijn geval dichterbij de dood. En dichterbij de liefde, blijkt ook dichterbij de leegte. En niet alleen in het afscheid van de geliefde, het is deel van alle liefde, precies dat wat de liefde zo licht en zo vrij maakt.

 

© Dirk Oegema, 1 april 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie