Afscheid – Stilte krijgt vorm, vorm lost weer op in stilte (Chris Elzinga)

Vive Levenskunst houdt op te bestaan, in ieder geval in de vorm die het in de afgelopen 5 jaar heeft gehad. Met tevredenheid kijk ik op dit project terug en neem ik afscheid. Wat heeft Vive mij gebracht?

Boven mezelf uitstijgen

Ik heb me regelmatig de vraag gesteld waarom ik ooit in 2016 met Vive begonnen ben. Het was niet om iets te bereiken of om aandacht te krijgen voor mijn schrijfsels. Ik wilde het wel eens meemaken om samen met anderen iets van de grond af aan op te bouwen, iets wat ik in m’n eentje nooit zou kunnen creëren. Een project dat mijn eigen persoon zou overstijgen.

Ik kende dat van de koren waarin ik in de loop der jaren had meegezongen. Tijdens uitvoeringen was ik me er vaak van bewust dat mijn inbreng ertoe deed, maar dat de muziek mijn individuele inbreng absoluut oversteeg. Vive bood me die mogelijkheid, die ruimte, om me deel van een creatief geheel te voelen, dit keer door met andere auteurs columns te schrijven.

Diepte-dimensie

Wat me altijd enorm fascineert is wat ik de ‘binnenkant van de werkelijkheid’ noem: de sfeer in een kamer, de innerlijke gesteldheid van mensen, de diepe stilte in de natuur. Het is de diepte-dimensie die voelbaar is in goede poëzie. Het is een wereld voorbij de gewone zichtbare wereld. Die is voor werkelijkheid en geregeld doet die zich voor als onwerkelijk subtiel, mooi, ontzagwekkend, stil.
Het leven zonder die dimensie is voor mij kleurloos, oppervlakkig, betekenisloos, zinloos, dor, levenloos. Naar mijn gevoel gebeurt er pas echt iets tussen mensen als ze vanuit die diepte-dimensie met elkaar omgaan. Hier gaan eigenlijk al mijn columns over.

Als die diepte in gesprekken met mensen voor mij voelbaar is, kan ik me ontspannen, voel ik mij weer ‘thuis’, kan ik mezelf zijn, hoef ik geen rol te spelen, of mezelf achter allerlei verdedigingsmechanismen te beschermen.
Dit betekent niet dat ik altijd ‘diepe’ gesprekken hoef te voeren om diepte te ervaren. Dat kan ook gebeuren als ik iemand gepassioneerd hoor spreken over voetbal of over Formule-1-races. Ik voel dan hun passie, het enthousiasme, het innerlijk dat spreekt. Of als ik in de trein mensen op hun mobieltjes gefocust zie en de schoonheid van al die mensen ervaar. De diepte is dan voor mij tastbaar aanwezig. Dan voel ik mijn hart in verwondering opengaan.

Misschien gaat het mij ten diepste over dat open hart. Een open hart is kwetsbaar, maar is dat niet datgene wat ons menselijk maakt?

Altijd iets nieuws

Eén van de mooie dingen van schrijven is, dat er altijd iets anders ontstaat dan ik vooraf heb bedacht.  Een column ontstaat, krijgt vorm in een creatief proces van sleutelen aan zinnen. Ik zie dat als een vorm die uit diepte ontstaat: eerst is er leegte, niets, geen idee; en dan ontstaat er iets, een idee, flarden tekst die gaandeweg een geheel vormen. Soms heb ik het gevoel dat de column zichzelf schrijft en ben ik daarvoor het instrument.

Vervolgens stuur ik mijn tekst naar Lenie, die daar altijd haar suggesties aan toevoegt om de tekst mooier en consistenter te maken. Daardoor wordt de diepte-dimensie nog voelbaarder. Ik ben altijd dankbaar voor haar feedback, ook voor deze column.

En dan nu het afscheid

Het schrijven van columns binnen de vorm van Vive Levenskunst bleek kortgeleden voor mij naar een natuurlijk eindpunt toe te bewegen. Mijn inspanning daarin voelde rond, compleet, het was genoeg zo. Mijn focus is zich aan het verplaatsten naar het geven van counselingsessies en meer niet ingevulde tijd.

Ik heb Vive van begin tot eind meegemaakt. Eerst was er niets, leegte. Je zou kunnen zeggen dat de diepte-dimensie zich deed kennen als een stille, onbeweeglijke ruimte, hoogstens als potentie. Vervolgens kwam de stilte in beweging als inspiratie, potentie die vorm kreeg als idee. En dat idee groeide uit tot Vive Levenskunst, met een groep auteurs, een website, een netwerk van belangstellenden, vijf jaar lang.

Afscheid kan pijnlijk of moeilijk zijn als er een gat door ontstaat, een leegte die als gemis wordt ervaren. Voor mij is dit afscheid een loslaten van vorm en het toelaten dat die vorm oplost in de diepe stilte of de stille diepte, waaruit Vive ooit is ontstaan.

© Chris Elzinga, 1 november 2021

Noten

De drie afbeeldingen zijn verkregen via Pixabay:
Afbeelding 1 is van StartupStockPhotos; Afbeelding 3 is van Pexels.

, , , , ,

Reacties gesloten.