Afscheid (Lenie van Schie)

Het is voorbij, althans Vive Levenskunst zoals het tot nu toe heeft bestaan, is tot een einde aan het komen. Ja, ik spreek nog wat voorzichtig en ook met iets van pijn in mijn hart: vertrekken is een beetje sterven.

Het staat nog helder in mijn herinnering: mijn reis naar Zuid-West Nederland waar we voor het eerst bij elkaar kwamen: een groep mensen die ieder voor zich – en toch gezamenlijk – ging schrijven binnen het thema Levenskunst. Ik werkte er vanaf het begin aan mee, vijf jaar lang, en sloeg geen maand over.

Mijn teksten

Het meest voel ik me in mijn leven en schrijven gedreven door wat in deze tijd van het grootste maatschappelijk belang is: de grote transitie die plaatsvindt in deze tijd. We leven, aldus Jan Rotmans, niet in een tijdperk van verandering, maar in een verandering van tijdperk, een cruciaal kantelpunt in de geschiedenis van de mensheid. Dat is lastig, het brengt veel onzekerheden met zich mee, want hoe ziet zo’n kantelpunt eruit? We kunnen inmiddels wel terugkijken en zien waar we vandaan komen. Biedt dat dan perspectieven op waar we heen gaan? En – graag – ook wat houvasten waar we ons op kunnen richten?

In mijn vele columns, blogs en ook in mijn twee recente boeken, reik ik perspectieven aan. Steeds is daar die relatie tussen innerlijke ontvouwing en uiterlijke verandering. Ik kan haast niet wachten tot die nieuwe werkelijkheid gerealiseerd wordt. En ik ontdek in deze dagen opnieuw hoe ook ik nog wel wat dieper mag graven in mijn eigen innerlijke wereld! Want laat ik mij hier voorstaan op mijn positie hier als schrijver, als coach, alsof ik degene ben die het weet, of durf ik hier nederig te blijven?

Proeftuin

Vive werd voor mij ook een proeftuin: ik experimenteerde met teksten, werd vrijer, durfde verbanden te leggen die eerder niet bij me opkwamen. Ik moet denken aan het stukje over de sluipwespen en hoe ik dat in verband bracht met Trump.

Als ik onzeker was over mijn schrijfsel was daar Chris die me verzekerde dat iets goed liep, echt te lang was of juist precies goed was naar zijn mening. Het was een bijzondere samenwerking die ik intens heb gewaardeerd.

Het schrijven, er samen voor zorgen dat er elke maand weer een gevuld aanbod was, het heeft me gevoed en ik heb er veel van geleerd. Ik ga het zeker missen.

Leegte biedt ruimte voor groei

Iets dat stopt, laat leegte achter, maar maakt ook ruimte voor iets nieuws. Ik ga voor andere podia schrijven.
De focus komt daar meer te liggen op innerlijke verandering en zelfonderzoek, iets wat een verandering van tijdperk van ons vraagt, sterker nog, ons ertoe dwingt. We zullen onze waarden en normen moeten onderzoeken, ons moeten afvragen wat ons het meest dierbaar, ons diepste verlangen is. Het antwoord daarop vinden we niet alleen in de rede, de logica, ons verstand; we vinden dat vooral in ons hart. En dat hart, dat is wat de nieuwe tijd nodig heeft. Zo maken wij samen een nieuwe gemeenschap, een nieuwe maatschappij. Ik schrijf hier ook over in mijn boek Langs de weg van het hart.

Mijn eerste stuk voor MaatschapWij staat inmiddels online en voor de website van Samsara schreef ik over Het AL, een andere naam voor ‘God’, en  Hoe leef ik mijn spiritualiteit. Er staat een artikel – deels gevuld met citaten uit mijn boek – in het tijdschrift ‘Therapeut, Coach, & Counselor’ (TCC) met als titel: Psychologie en spiritualiteit, een relatie? En dan zijn er de blogs op mijn website. Er is genoeg gelegenheid voor mij om te blijven schrijven en voor jullie lezers om mijn artikelen en blogs te lezen.

Schrijfsels

Naast de meer maatschappij-kritische stukken, ben ik ook begonnen met wat ik schrijfsels noem. Losse stukjes, korte verhalen met wel een boodschap – uiteraard, heeft elk verhaal dat niet? Mijn schrijflessen op de schrijversvakschool in Groningen inspireren en moedigen me aan. Dus je kunt op mijn blog zomaar schrijfsels als een mini-verhaal of een kort essay vinden. Mijn laptop zit vol met aanzetten.

Ik hoop dat jullie lezers mij ergens terugvinden. Mijn verlangen om anderen te inspireren blijft volop aanwezig en ik sta altijd open voor een uitwissing van gedachten, voel je vrij om mij te mailen.

Ik dank jullie voor jullie voort-durende aanwezigheid.

© Lenie van Schie, 1 november 2021

Reacties gesloten.