Aarde Ontmoeten (Lenie van Schie)

De vraag: ‘Wat betekent het om op Aarde te zijn’, houdt me al decennia lang bezig. Zolang we een fysiek lichaam bewonen is Aarde onze thuisbasis. Maar wie of wat is Aarde eigenlijk? En hoe verhouden wij ons tot deze thuisbasis? Voor onze vroege voorouders was Aarde een leermeesteres. Ze was een spiegel waarin ze zichzelf ontmoetten en herkenden. Kan Aarde dat in onze tijd voor ons ook zijn?

‘Waartoe zijn wij op Aarde?’

Het was de eerste vraag uit de katholieke catechismus. Het antwoord van de kerk was simpel. Ze wilde niet dat we gingen nadenken, maar dat we aannamen wat ons werd voorgezegd. Het antwoord luidde: ‘Wij zijn op Aarde om God te dienen en daardoor hier en in het hiernamaals gelukkig te zijn’.
Kom daar nu nog maar eens mee, met een dergelijk antwoord! Alleen al de opdracht om gelukkig te zijn valt ons, aardbewoners, niet mee.
Een ander antwoord vinden we in de Soefi traditie. Hier lezen we: ‘Ik was een verborgen schat en ik wilde gekend worden. Daarom schiep ik de Wereld’. In deze visie is alles, elke manifestatie, een creatie vanuit Essentie, vanuit Zijn. En hoe zit het dan met Aarde?

Aarde een verborgen schat

Ook Aarde is een verborgen schat. We maken haar manifestatie dagelijks mee, maar om door te dringen in haar mysteries is niet zo eenvoudig. Zou het mogelijk kunnen zijn om haar ten diepste te leren kennen? Haar te ontmoeten in haar eigen dynamiek? En zou het kunnen dat we in haar, onszelf op een nieuwe manier gaan kennen? 

Kan Aarde een spiegel zijn voor wie wijzelf zijn? 

Yellow Stone

Het was een lang gekoesterde wens om Yellowstone te bezoeken. Deze wens is gerealiseerd. Ik was er acht dagen en heb iets van Yellowstone ervaren. En als je ergens een inkijkje kunt krijgen in Aarde zelf, dan moet dat, zo stel ik me voor, wel hier zijn.
Ooit, lang voor haar naamgeving, was Yellowstone, in het uiterst noord-westen van Wyoming USA, een vulkaan als vele andere. Zo’n 640.000 jaar geleden is ze tot uitbarsting gekomen en ontstond er een grote krater. Maar daar bleef het niet bij. Om een of andere magische reden is de vulkanische activiteit doorgegaan.
Er is een natuurkundige verklaring: de hittebron van Aarde, het magma, ligt in Yellowstone slechts 5-13 km onder het aardoppervlak. De aardkorst is hier dus dun. Sneeuw en regenwater dringen vanuit de oppervlakte door de spleten in het rotsgesteente de diepte binnen en worden daar verhit. De hitte zoekt een uitweg en zo ontstaan verschillende geothermische verschijnselen. De krater is door de vele kleinere aardverschuivingen geleidelijk aan weer gevuld met steen en zand.
De geothermische activiteit is hier echter nooit gestopt. Er vinden per jaar zo’n 1200 kleine aardverschuivingen plaats en het landschap verandert en verschuift voortdurend.

Ik bezoek verschillende plekken en raak ongelooflijk gefascineerd. Ontroerd ook, aangeraakt. Het voelt voor mij alsof Aarde ons hier in haar ziel laat kijken, in haar diepste, innerlijke werkelijkheid. Bloot is ze hier, kwetsbaar en tegelijkertijd zo onaangedaan. Niet alleen leren we hier over de vroegste organische activiteit op deze planeet. Hier herken ik, in haar manifestaties, aspecten van mijn eigen dynamiek.

Kunnen we hier Aarde leren kennen in wie ze werkelijk is? En kunnen we in de ontmoeting met Aarde, onszelf op een nieuwe manier gaan kennen? Aarde geeft hier haar geheimen aan ons prijs. Kan ze ons helpen bij de geheimen die liggen te sluimeren op de bodem van onze ziel? En, niet onbelangrijk, kunnen we op deze manier ook aanwijzingen vinden voor ons leven op Aarde in deze tijd?
Vragen die opkomen als ik hier rondloop, vragen die ik wil onderzoeken
in mijn komende columns.
Hier een korte introductie in de ‘magie’ van Yellowstone, want, ja, het voelt magisch.

Stoompluimen

Allereerst die wolkige pluimen die opstijgen uit de grond. Ze zijn er zomaar. Het is geen rook en ook geen mist, het is stoom. Dit zijn hete bronnen die niet over voldoende water beschikken om te spuiten. Het water verdampt in de hitte en veroorzaakt de stoom. Ik zie tal van stoompluimen als ik op een vroege ochtend vanuit het zuiden van het Nationale Park naar Norris rijd. Teder lichten ze op tegen de nog maar net zichtbaar wordende lucht.

Dichterbij voelt de warmte van de stoom aangenaam op mijn koude huid.  Met de stoom die typische zwavelgeur die, naar men zegt, vergelijkbaar is met de geur van rotte eieren. Voor mij heeft deze geur – ik ken hem van Lassen Volcanic Park – iets van thuiskomen.

Hete bronnen

De hete bronnen zijn zo heet dat de hitte alle kleur absorbeert en alleen een transparant blauw overblijft. Deze blauwe transparantie is in voortdurende, zacht bubbelende beweging. Het hete oppervlaktewater koelt enigszins af in de lucht en zakt naar beneden terwijl het nog hetere water in de diepte, naar boven stroomt. Deze continue beweging geeft een zacht, kloppend geluid. De structuur in de blauwe diepte is die van een onderwatergrot. 

Hier ervaar ik Aarde in haar volledig pure, volledig open werkelijkheid. Kwetsbaar en tegelijkertijd onbreekbaar.

Modderbronnen

Dan zijn er modderbronnen die een heel ander gezicht van Aarde laten zien. Het water hier heeft een chemische samenstelling die de rots tot stof doet afbreken. Stof vermengt zit met het water en zo ontstaat er modder. Afhankelijk van de hoeveelheid water, is de modder dikker of dunner. 


Het geluid in deze bronnen is veel donkerder van toon. Het lijkt nog het meest op het ploppende geluid van de rubberen ontstopper van een gootsteen.

Geisers

En dan zijn er de geisers, voor velen het meest spectaculair. Geisers zijn hete bronnen die niet alleen stoom maar ook, periodiek, kokend water spuiten. Sommige geisers doen dat heel regelmatig. ‘Old Faithful’, de naam zegt het al, is een geiser die om de 2,5 uur spuit. Met zo’n 10 minuten speelruimte is hij (mannelijk of toch een zij?) betrouwbaar aanwezig.
Rondom deze grote geiser zijn, als in een amphitheater, banken geplaatst waar zich op de vaste tijden van de dag stromen toeristen verzamelen. Over de toeristen later, nu eerst de geiser.
Waarom spuit hij water?
In de grond is een vernauwing, die de natuurlijke beweging van het water om naar de oppervlakte te gaan en daar af te koelen, tegenhoudt. Het water blijft opgesloten in de aarde en raakt oververhit tot voorbij het punt van koken. Dit water diep in de grond verandert in stoom, zet uit en drukt het water dat in de bovenlagen aanwezig is, door de vernauwing naar buiten.

In de aanloop naar het moment dat de geiser gaat spuiten, voel je de spanning oplopen. Het ploppende geluid zwelt aan, wordt harder en harder. En dan knalt het water met stoom en al eruit. Spuit de hoogte in. Dat kan enkele minuten duren, maar ook veel langer. Lone Star spoot wel vijftien minuten met kracht haar water de lucht in. Dan is de ontlading voorbij en de rust keert weer.
Sommige geisers spuiten alleen maar zo nu en dan. Deze zijn heel onvoorspelbaar. Andere zijn jarenlang ‘dood’ om vervolgens ineens tot een uitbarsting te komen. Aarde verandert hier voortdurend haar manifestatie.

Terrassen in kleur

In het noorden van Yellowstone ligt Mammoth Hot Springs. Hier heeft de geothermische activiteit terrassen gevormd. Heet water stroomt van boven over terrasvormige grond naar beneden. Daar waar het stroomt, is de witgrijze bodem gekleurd in bruine, gele en oranje tinten. Een van de terrassen is, heel toepasselijk, vernoemd naar de Godin Minerva. Kwetsbaar, puur en open, laat Aarde zich hier zien.

De kleur ontstaat door de groei van micro-organismen in het hete water. ’Some like it hot!’
Waar wij denken dat hitte dodelijk is voor het leven, zien we hier dat sommige organismen de enorme hitte nodig hebben om te groeien. Overal in Yellowstone vinden we die kleuren terug, van gifgroen tot fel oranje. Hier krijgen we een glimp te zien van het vroege ontstaan van organische activiteit op Aarde.

Onze relatie

En dan de hamvraag: ‘Hoe gaan we hier mee om? Als consumenten? Passief kijkend naar dit wonder om vervolgens in auto of bus te stappen naar de volgende activiteit? Na de nieuwe keuken, de auto, de computer, ‘doen’ we nu de ervaring?
Of laten we ons raken? Kunnen we, in wat Aarde ons laat zien, onszelf zien? En meer nog, gaan we de schat die Aarde is en die gekend wil worden, ook werkelijk ontmoeten in haar eigenheid?

Deze vraag is de opmaat voor mijn volgende columns.

© Lenie van Schie, 1 augustus 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

, ,

1 Reactie Aarde Ontmoeten (Lenie van Schie)

  1. Jolanda Verburg 01/08/2018 op 11:52 #

    Hallo Lenie,
    Mooi hoe je de geheimen en de mystiek van de aarde blootlegt.
    Wat heb je weer een geweldige serie foto’s!
    Groet, Jolanda

Geef een reactie