Vergankelijkheid (Dirk Oegema)

Vergankelijkheid. Dat associeert licht en makkelijk met oud. Een woord dat huis houdt op de begraafplaats. Een woord bij mensen die steeds minder worden genoemd. Versteende namen.

Richting de rand van het leven… Daar, waar het licht verandert in schemer, voor het definitief donker wordt.

Ons instinct verzet zich met al zijn levenskracht tegen de beweging die richting. De kracht, de oerkracht van positief denken.

Ik ben hier geboren. Wakker geworden. Vond hier het leven. Waarom weet ik niet. Wellicht een gift. En ik ben verwonderd over de angst om mij heen.

Nog maar kortgeleden was de mensheid bang om over de rand te vallen als ze te ver zouden gaan. Want de aarde was toen plat. En eindig.

Het einde. Minder, minder, minder. Minder dan het begin. Heel ons denken en doen is obsessief op zoek naar het begin. Naar jong en naar groei. Wie niet? Als je mag kiezen tussen persoonlijke groei en ontwikkeling of aftakeling… Er is nauwelijks taal die onze neergang koppelt aan iets wat goed is, wat leeft.

De strijd om het bestaan. Een bestaan dat wiskundig exact voor de helft uit neergang bestaat. Die strijd verandert hier in de strijd tegen het bestaan. Onze angsten en instincten maken het moeilijk om het hele leven aan te pakken. Die tweede helft. Om te geloven in beiden kanten van de medaille. Van het leven. Van de liefde. Om te vertrouwen.

FAITH (David Whyte)

I want to write about faith,
about the way the moon rises
over cold snow, night after night,

faithful even as it fades from fullness,
slowly becoming that last curving and impossible
sliver of light before the final darkness.

But I have no faith myself
I refuse it even the smallest entry.

Let this then, my small poem,
like a new moon, slender and barely open,
be the first prayer that opens me to faith.

©Dirk Oegema, 1 juli 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

Nog geen reacties.

Geef een reactie